H O N E S T 5

---- H O N E S T ----- 5
…………………………

…มือเรียวบรรจงพับกระดาษเล็ก ๆ ในห้องพักตัวเอง.. .. สีสวยสดของดาวถูกหย่อนลงในโหลแก้วทรงสูง เคล้าคละกัน ..เมื่ออันสุดท้ายอยู่ในโหลเรียบร้อย..คาเมะปิดฝาของมัน ก่อนนำไปวางบนหัวเตียง ยิ้มมอง นึกถึงใบหน้าคน ๆ หนึ่งที่เป็นเหตุให้ต้องมาพับเจ้ากระดาษเล็ก ๆนี้..….

"..รู้ไหม..นายทำเหมือนหึงชั้นเลย...อยู่ดี ๆ ..ก็ลุกขึ้นไปพรวดพราดแบบนั้น..."...ขอคิดเข้าข้างตัวเอง..สักหน่อยเหอะ... เมื่อนึกถึงตอนเย็นที่ร้านอาหาร...

"..แต่อย่างนายเหรอ..จะมารู้สึกอะไรแบบนี้กับชั้น...."..
".. ..ชั้นคงไม่คาดหวังอะไรสูงไปใช่มั้ย ที่จะให้นายรัก รักชั้น..จากหัวใจแท้ ๆ ของนาย..จิน.." ..พูดกับขวดโหลที่อัดแน่นด้วยหัวใจ..ด้วยความคิดถึงของคาเมะที่มีต่อคนที่ รัก ....

"..อืมม....ตลกตัวเองจัง พูดกับคนจริงๆ ไม่ได้ ดันมาพูดกับสิ่งไม่มีชีวิต ฮึ ๆ .. "..นิ้วเล็ก ๆ ลูบไปมากับขวดใส..รอยยิ้ม..ค่อยๆ จางลง...เมื่อเรื่องในอดีตผุดขึ้นมาต่อ....ฝันร้ายที่ลุกขึ้นตื่นกลางดึก มีเพียงใบหน้าคมเข้ม ที่เคยช่วยเหลือ..ปรากฏอยู่เบื้องหน้า...ไขว่คว้าไว้ในอ้อมกอดหวังแค่ให้ได้ รับไออุ่น..

...................................................
.......................
.......

"..คาเมะ ..ไม่เป็นไร ๆ ชั้นอยู่นี่ อยู่ข้าง ๆ นายแล้ว "..มือใหญ่โอบกอดเมื่อร่างเล็กที่ผวาลุกขึ้นมาตอนดึกสงัด ...."
"..อาคานิชิ อาคานิชิ ชั้น ..ชั้นฝันถึง ไอ้..ไอ้คน..คนที่.."..พูดติดขัด แต่ก็พอทำให้อีกคนที่ลูบศีรษะปลอบอยู่เข้าใจว่าหมายถึงอะไร....
"..แค่ฝัน คาเมะ..ฝันเท่านั้น...ชั้นช่วยนายแล้วไง..ตอนนี้นายปลอดภัยแล้ว..เห็นมั้ย "..ดันร่างเล็กนิดนึง มือเสยผมที่ปรกละหน้าผากสวย เหงื่อผุด เต็มทั่วหน้า...จินบรรจงปาดมันออก คาเมะใช้สายตามองดูรอบห้อง เสียงลมหายใจ หอบที่หนักแรง..เปลี่ยนเป็นเบาลง และ สม่ำเสมอขึ้น...

"..อืม....ฝัน ..แต่ ความรู้สึกมันเหมือนยังติดตัวอยู่ตลอด .."..กอดอก ห่อไหล่ คู้แน่น....แค่คิดก็เสียววูบอีกหน ทั้งที่ชำระรอยนั้นออกเมื่อตอนอาบน้ำแล้ว

"..ไม่เป็นไร...ๆ นะ นอนเหอะ เดี๋ยว ชั้นจะอยู่ข้าง ๆ นายนี่แหละ..."..ลุกขึ้นจากที่นั่งบนเตียง..เอื้อมไปลากเก้าอี้มาไว้ข้าง ๆ หย่อนตัวเองลงแทน มือใหญ่ค่อยๆ จับมือเล็กที่นั่งอยู่บนเตียงไว้แนบแก้มตัวเอง คาเมะมองมือที่โดนกุม ไม่ปฏิเสธอย่างใด

"..ขอบคุณมาก อาคานิชิ นายดีกับเราจัง .".รู้สึกอบอุ่นในความอ่อนโยนที่ผ่านทางมือใหญ่กุมอยู่
"..เรียกจินซิ..ชั้นอยากได้ยินคำนี้ออกจากปากนายจัง " คาเมะยิ้ม
" ..จะ..จิน.." ไม่ค่อยกล้าเรียกเต็มเสียงเท่าไหร่..
"..ดี เรียกอีก เรียกอีกนะ.." มือที่กุมไว้แนบแก้มเปลี่ยนมาไว้ที่หน้าอกตัวเอง
"..จิน จิน จิน " คาเมะยิ้ม พูดชื่ออีกฝ่ายเล่นเสียอย่างนั้น เผลอลืมเรื่องที่ทำให้ผวาตื่น...

~ น่ารัก น่ารักจนจะอดใจไม่ไหว ~ … แค่ความคิดเกิดขึ้น การกระทำก็ตามมา...จินใช้มืออีกข้างที่ว่าง ค่อย ๆ เอื้อมไล่แผ่ว ที่ใบหน้านวล ก่อนแตะลงเบา ๆ ที่ริมฝีปากแดง บรรยากาศ หรือ ความรู้สึกภายในพาไปไม่มีใครรู้ ..คาเมะไม่ได้ปฏิเสธมือของจิน ที่ไล้เลื่อนยังลำคอขาวของตน จากที่ขยับนั่งที่เก้าอี้ ...จินค่อย ๆ ขยับมานั่งใกล้ บนเตียง .. หน้าใกล้ กันมากขึ้นจนได้ยินลมหายใจกันและกัน ...ริมฝีปากแตะลงเบา ๆ ของร่างเล็ก ....แล้วละออก.. ดูปฏิกิริยาของคนตรงหน้า .. คาเมะก้มหน้า แก้มขาวเปลี่ยนสีระเรื่อ …จินช้อนปลายคางมนสวยขึ้น มอบจูบอีกครั้ง..แต่ดื่มด่ำ และ หนักหน่วงกว่าครั้งแรก.....

..เมื่อเห็นอีกฝ่ายไม่ดื้อแพ่งหรือขัดขืนอย่างไร...มือใหญ่ค่อยๆ กดบ่าร่างเล็กให้นอนลง แล้วทาบร่างตาม ริมฝีปากร้อนละไล้เรื่อยลง ก่อนจะขึ้นจ้วงความหวานหอมจากริมฝีปากแดงบางอีกหน ..ขมเล่น เบา ๆ ที่ติ่งหู....ดูดเฟ้นให้เกิดร่องรอยตรงซอกคอ..... อกขาวของร่างด้านล่างถูกเผย เมื่อจินปลดกระดุมเสื้อนอนออก... ..ลิ้นชุ่มชื่นไล่วนหยอกเล่น ก่อน เม้มดุนยอดอกสีชมพูทั้ง 2 ข้าง ...

" อะ.." คาเมะสะดุ้งเฮือก มือจิกเข้าเรือนผมน้ำตาลนุ่มของอีกฝ่าย มือใหญ่ไม่ปล่อยทิ้งให้ว่างเปล่าประโยชน์…ลูบทั่วอกเนียน…ระดมจูบตาม…ระรุก หนักล้วงเข้าใต้ขอบกางเกงนอน แปะป่ายต้นขาด้านใน..ทำให้อีกฝ่ายร้อนทั่ว….ก่อนเลื่อนเกาะกุมส่วนที่อ่อน ไหว ..

" ..อ๊ะ..!! ..มะ..ไม่..อย่า..!! "....คาเมะเกร็ง..ชะงัก…ทั้งที่ไม่ได้นึกรังเกียจ แต่..ภาพเลวร้ายผุดขึ้นในความทรงจำอีกครั้ง... พยายามดิ้น และใช้มือดันร่างด้านบนนี้ออก …

"..คาเมะ..ไม่เป็นไร ..คาเมะ..ชั้นจะอ่อนโยนกับนาย ..." เสียงนุ่มนวลกระซิบข้างหูเล็ก ๆ ….จูบมอบความละมุนอบอุ่น ส่งผ่านทางริมฝีปากอีกครั้ง ..คาเมะส่ายหน้าเบี่ยงไปมา..ปฏิเสธสิ่งที่จะตามมาทั้งมวล….

"...ไม่..จิน ..อย่า..ได้โปรด ..อย่า..!!! ..." ..น้ำตาไหลคร่ำครวญ ขอร้อง..ร่างเล็กปัดป้องขัดชืน....มือทั้งดันทั้งผลักให้อกใหญ่แข็งแรงนี้ หลุดออกจากลำตัวของตัวเอง...เมื่อรู้ถึงความไม่พร้อม..จินพยายามสะกดความ ต้องการไว้ให้ภายใน...หยุดการกระทำทั้งหมด..ซุกหน้าลงที่ซอกคอขาว..นิ่งอยู่ นาน...ก่อนจะพลิกตัวเองนอนหงายข้างกายอีกคนที่ยังสั่น..น้ำตาไหลเครือ...จิ นเม้มริมฝีปากแน่น...มือลูบหน้าตัวเองไปมา..รู้สึกแย่ที่ตัวเองรุกหนักเกิน ไป..เกือบควบคุมตัวเองไม่ให้ผละจากร่างนี้ไม่อยู่เสียแล้ว....

"..ชั้นขอโทษ..คาเมะ..ขอโทษ.."..ขยับนอนตะแคงแทน...มือค่อย ๆ บรรจงยื่นสัมผัส เกลี่ย.ไรผมที่ชุ่มเหงื่อและน้ำตาของอีกฝ่าย....
"..ชั้น ....ชั้น...."...เสียงเล็ก ๆ สะอื้นลอด....จินใช้นิ้วเรียวแตะเบา ๆ ที่ริมฝีปากแดงเพื่อไม่ให้พูดอะไรต่อ....คืนนี้อาจจะไม่ใช่คืนของเขา..
"..นอนเถอะครับ....เดี๋ยวจะไม่มีแรงใหญ่......"...บรรจงจูบแผ่วที่เปลือกตา สวย..เลื่อนผ้าห่มคลุมร่างเล็ก…แล้วลุกขึ้นเดินไปนอนที่โซฟาใหญ่ที่เดิม....

"..ขอบคุณ...ขอบคุณมาก.."....พูดพึมพัม..กับตัวเอง…กอดร่างตัวเองแน่น..ภายใต้ผ้าห่มหนา….ก่อนจะคล้อยหลับไปในที่สุด......

...................................................
....................................
...............

." ...อืม....อึ๊ด...." เสียงพลิกตัวไปมาของโคคิ ทำให้คาเมะสะดุ้ง มองต้นเสียง.. ...วันนี้โคคิอาศัยนอนค้างที่นี่ เนื่องจากมาส่งตัวเองหลังจากเดินซื้อของกันต่อ และด้วยพรุ่งนี้เป็นวันหยุดเรียน อารมณ์ขี้เกียจย้ายก้น ไปนอนที่บ้านหรูมีมากกว่า จึงอาศัยที่พักของคาเมะเป็นที่พักพิงชั่วคราว คาเมะปิดไฟลง ..เมื่อรู้สึกว่าอีกฝ่ายคงนอนไม่หลับสนิทดีเท่าไหร่ หากยังมีแสงลอดแยงตาแบบนี้...เขยื้อนตัวเองลงใต้ผ้าห่ม....ข่มตาให้หลับ... ไม่อยากนึกถึงเรื่องที่เกิดขึ้นต่อมาในอดีต....มันเป็นเหตุให้เขาต้องหาที่ พักใหม่...จะให้อยู่คอนโดหรู..สบาย..ของจินเหรอ...อยู่ต่อไม่ได้หรอก...ไม่ บ้าก็สติไม่ดีพอ...หากคิดจะอยู่มันต่อไป..........

~..ชั้นรักนาย รักนายนะ..ถึงจะทำเจ็บปวดมากแค่ไหน....แต่รักที่ชั้นให้ไปแล้ว...พยายาม เรียกมันกลับคืนมา...พยายามยังไง....แต่ทำไม่ได้เลย....จิน..." ..พูดได้ก็เพียงแค่ที่นี้ ที่ที่เขาไม่สามารถได้ยิน ไม่สามารถให้เขาได้ยินได้....~

....................................................................

------- เข้ารุ่งขึ้น ------------

….ภาพที่ไม่คิดว่าจะได้เจอตอนเช้านี้ ..ดันปรากฏสู่สายตาของร่างที่ยืนรออยู่ด้านล่าง…วันนี้เขามาดักรอร่างเล็ก แต่เช้า…เช้ากว่าตอนไปโรงเรียนก็ว่าได้…เพราะเกรงว่าอีกฝ่ายจะไปไหนเสียก่อน …แปลกใจว่าเพื่อของที่ต้องการ..สามารถทำอะไรได้ทุกอย่างจริงๆ ….ร่างสูงมอง ..คนทั้งคู่..ที่หัวเราะหยอกเอิน เดินลงมาเคียงข้างกัน….คาเมะที่ยิ้มค้าง…ปรับสีหน้าเรียบ..เมื่อเห็นอีกฝ่าย จ้องหน้านิ่งมา…

“..อ้าว..อาคานิชิคุง..อรุณสวัสดิ์ฮะ…มารับคาเมะไปไหนเหรอฮะ..”…ก็เพราะมา ที่ห้องพักของคนตัวเล็กคนนี้..จะมารับเขาก็คงเป็นไปไม่ได้..โคคิ…เอ่ยทัก ถามออกไป…

ไม่คิด และไม่คิดเอามาก ๆ ว่าหลังจากที่แยกย้ายกันจากเมื่อวาน ทานากะคุงคนนี้ …จะอยู่ด้วยกันกับคาเมะ.… คนที่เขาต้องการเอาชนะคนนี้…คงไม่ได้มาเช้ากว่าเขาแน่…เพราะเสื้อแสงที่ใส่ ยังเป็นชุดเมื่อวานอยู่…หรี่ตามอง…นอนกกกอดกันทั้งคืนละซิ….ตกลงคนนี้คือคู่ ขาประจำของนายเลยใช่มั้ย…

“..เออ..มารับไปซื้อของด้วยกันหน่อยฮะ..”….ตอบออกไปแบบเสียไม่ได้..หงุดหงิด ทุกทีเมื่อเห็นคน ๆ นี้อยู่ใกล้ร่างเล็ก….กะจะใช้เวลาวันหยุดแบบนี้ ทำคะแนน...อย่างน้อย..ก็น่าจะทำให้คาเมะเกิดความรู้สึกดี ๆ กับเขาขึ้นมาบ้าง…แต่ดูท่าจะมีก้างชิ้นใหญ่ติดอยู่เสียแล้วกระมัง….

“..อ้าว..แล้วกัน ..นัดกันไว้แล้วหรือฮะ..ผมไม่ยักรู้…ว่าไงฮึ…”..หัวเราะเล็ก ๆ…หันไปถามร่างเล็กที่ยืนอยู่ข้าง ๆ จิน ไม่ชอบท่าทาง…และคำพูดแบบนั้นเอาเสียเลย..เหมือนกับทุกสิ่งทุกอย่างที่เกิด ขึ้นกับคาเมะ..คน ๆนี้จะต้องรับรู้ไปเสียทุกเรื่อง…จะคอยย้ำกันหรือไงว่าใครเป็นเจ้าของ..ใคร เป็นคนที่อยู่แนบชิด..ใกล้..กันมากที่สุด..

“...เปล่า…”..พูดตอบสั้น ๆ มองร่างสูงข้างหน้า…ดูซิว่าจะทำยังไงต่อไป…จะเดินหน้า หรือ จะถอยหลังกลับ.. ความดี ความอ่อนโยนที่พยายามจะทำมัน …...ชั้นเคยเห็น.. …เคยหลงกับมันมาแล้ว อาคานิชิ …

"..วันนี้วันหยุด....อีก 2 วันจะถึงวันเกิดคุณแม่แล้ว..ชั้นอยากให้นายไปช่วยเลือกของขวัญหน่อย..."... มองยังร่างเล็ก ..ไม่ได้สนใจท่าทางกวนๆ ของอีกคนเท่าไร....คาเมะนิ่ง...ไม่ตอบอะไร..มีแต่โคคินะสิ..ยกคิ้ว..ทำหน้า เหมือนแปลกใจ...ก็คุณผู้หญิงอาคานิชิ ไฮโซ ขนาดนี้...เกิดวันไหน..สังคมเวอร์ ๆ ย่อมรู้แน่อยู่แล้ว..ข่าวจิ๊จ๊ะ...เขียนแต่ละปี ๆ ..แซวกันในเรื่องของขวัญที่เวอร์สุดฤทธิ์..ทำไมเขาจะจำไม่ได้....ว่ามันอีก ตั้งนาน.....เพราะเสียงขำเล็ก ๆ ที่ลอดออกไป….จินหน้าตึงเมื่อนึกขึ้นได้...ว่าลูกชายตระกูลทานากะรู้ว่า กำลังโกหกแน่…

"..อะ..ไปด้วยกันนะครับ...."..ก้มหน้าแดง..รู้สึกอายที่เอาเหตุผลแบบนี้มา อ้าง...แต่ไหน ๆ ก็พูดไปแล้ว..จะมากลับลำตอนนี้ก็ดูไม่ดีแน่…
“..แม่นายชอบอะไร..ชั้นจะไปรู้เหรอ…มาชวนทำไม…” ...ถามย้อนกลับไป..จินอ้าปาก..ทำหน้านึก….

~ ถ้าไม่อยากอยู่ด้วย….จะมาให้มันเสียเวลาแบบนี้หรือไง …ไม่มาตื้อ..พูดพิรี้พิไรอะไรมากหรอก….~ เม้มปาก..มองร่างที่สายตาเรียบเฉยตรงหน้า…ผสมกับหน้าที่ดูเหมือนจะยิ้มเยาะ ของอีกคน..ยิ่งผลักดันความหงุดหงิดเพิ่มขึ้น…

“..ชั้นก็ไม่รู้ไง..ถึงได้ชวนนายไปด้วย..ตกลงไปมั้ย..”...เสียงชักแข็งขึ้นมานิด ๆ ..ง้อคน…ตื้อคนนาน ๆ ไม่ค่อยเป็นนะ…
“…ไม่ไป..แค่เมื่อวานไปกับนายก็ทนแทบแย่แล้ว…”..พูดออกไปชัด ๆ ..แต่ขัดกับความรู้สึกลึก ๆ ของตัวเองชะมัด…..
“…คาเมะ !!! “…เรียกชื่อเสียงดัง..ขมวดคิ้ว..ขาขยับจะเข้าปราดกระชากร่างเล็ก ๆ ..เข้ามาบีบรัดแน่น..ให้รู้เสียบ้าง..ว่าอย่างเขาไม่สมควรจะพูดแบบนี้..ทน อะไร..กับอาคานิชิ ที่มีแต่คนต้องการ..อยากจะใกล้ชิด..ต้องทนกันขนาดนี้เลยรึไง….

“..จะทำไม..”….ไม่ได้คิดกลัว..ไม่ใช่เพราะมีโคคิอยู่ข้าง ๆ ..แต่รู้ว่าอีกฝ่ายไม่กล้าทำอะไรแน่..แค่ผ่านไปวันเดียว..คนอย่างอาคานิชิ ไม่น่าจะหมดความอดทน…..ถ้าให้โอกาส…แล้ว..ไม่คิดจะเอาไว้นาน ๆ ก็ปล่อยให้เป็นไปแบบเดิมเถอะ..…….

ถึงจะโมโหกับคำพูดออกมา..แต่ก็จำใจเก็บไว้..ถอนหายใจเฮือกใหญ่..เหมือนระบาย ความรู้สึกกดเก็บออกมา.. …ปากแดงบางตรงหน้านี้…มันน่าจะถูกจูบเสียเดี๋ยวนี้จริงๆ….แต่ถ้าทำแบบนี้.. ความตั้งใจไว้..ก็สูญเปล่ากันละซิ….

“..เออ..ขอโทษ..ชั้นเสียงดังไปนิด…คือ..นายก็ทนแทบแย่..ไปกับชั้นอีกวันนะ… ชั้นขอร้อง..”…พยายามแยกริมฝีปากให้ดูเป็นรอยยิ้ม…ขอร้องกันแล้วนะ…ไม่เคย สักครั้งต้องมาขอร้องเรื่องงี่เง่าแบบนี้…

“..ก็บอกว่า….”…มือใหญ่ของคนที่อยู่ข้าง ๆ ปิดปากสวย..ไว้…
“..อะ..อะ…ไปก็ไป..ไปกันให้หมดนี่เลย..ไม่งั้นได้ยืนกันอยู่ตรงนี้อีกนานแน่ …ยังไงดูอาคานิชิคุงคงต้องเอาคาเมะไปให้ได้อยู่แล้ว…”..พูดตัดความรำคาญ…ก็ ในเมื่อใจจริงคาเมะก็อยากไปกับอีกฝ่ายอยู่แล้ว…เพียงแต่ยังบอกออกไปไม่ได้ แค่นั้น…..

“..โคคิ..!!!”..หันหน้าหาเพื่อน..ขมวดคิ้วเรียวสวย…แต่โคคิกลับพยักหน้า… พยักเพยิดเหมือนกับให้ไป ๆ เสียอย่างนั้น…ร่างเล็กเหลือบมองคนตรงข้าม..ที่ทำหน้าเหมือนไม่พอใจ…พูดตอบ รับไป..ห้วน ๆ …..

ถึงจะตอบรับ....แต่ก็ไม่ได้ทำให้จินรู้สึกดีใจขึ้นมาสักนิด….ไอ้ที่ทำหน้า ไม่พอใจแบบนี้…ก็เพราะไม่เข้าใจทำไมอีกคนต้องไปด้วย..ไม่ได้อยู่ในโปรแกรม เขาเลย…แล้วทำไม…แค่คน ๆ นี้พูดนิดเดียว…ร่างเล็กก็จะดูปฏิเสธไม่เป็น...แค่คน ๆ นี้พูดอะไร..ก็เชื่อฟังไปเสียซะทุกอย่าง……กลัวจะไม่ได้แนบชิด...กายถึงกาย กันอีกหรือไง……อดคิดไม่ได้ทุกที….

………………………………………..

เนื่องจากเป็นวันหยุด..จึงไม่แปลกที่จะคับคั่งไปด้วยผู้คน…เดินสลับไขว่ไปมา …..จินแวะเข้าร้านโน้นร้านนี้ทั่ว…กี่ร้าน ๆ ก็ไม่เป็นที่พอใจเสียที…ไม่สวยบ้าง..ดูไม่เหมาะบ้าง..ไม่หรูบ้าง..กระจอก บ้าง……ให้ถูกใจง่าย ๆ คงไม่ได้หรอก..ถ้าซื้อได้..ก็เป็นอันว่าจบเรื่องที่ต้องออกมากันนะซิ… แล้วอย่างคาเมะ.. เมื่อรู้ว่าหมดธุระแล้ว…ก็คงจะไม่อยากอยู่ต่อกับเขาแน่.. …นี่แค่ 3 ชม.เอง..เค้ายังอยากจะอยู่กับร่างที่ยังเดินโดยไม่ปริปากบ่นเลยซักคำต่ออีก นาน ๆ นี่นา….ผิดกับคนที่อยู่นอกโปรแกรมชะมัด…ทั้งขวางหูขวางตา ..ทำตัวเกะกะ..กัน 4 กัน 5 ..พูดกวน ๆ …แล้วยังจะพูด…บ่นเมื่อยตลอดทุกร้านที่เข้า….

“..เออ..ถ้าเมื่อยก็กลับไปก่อนได้นะครับ..”…จินหันพูดกับคนที่นั่งนวดขาตัว เองในร้านเสื้อผ้ามีชื่อแห่งหนึ่ง….อยากจะบอกตั้งแต่เข้าร้านแรกแล้ว..ไอ้ ประโยคนี้….คนฟังละมือจากที่นวดมาโบกมือไปมา….

“..โอ้ย..ไหว ๆ นี่แค่ 5-6 ร้านเอง..ไปอีกสัก 10 ร้านก็ยังไหว…”..พูดประชด..ไอ้คุณชายคนนี้เรื่องมากเสียจริงๆ รู้หรอกว่าไม่ต้องการให้เราอยู่ด้วย….

“..อาคานิชิ..ถูกใจบ้างหรือยัง..นี่เสียเวลาเยอะแล้วนะ..สงสารเพื่อนชั้น บ้าง…”..คาเมะ..พูดขึ้นกับคนข้าง ๆ ….หันมองเพื่อนที่กลับไปทำหน้าเหยเก ..นวด..คลึงเส้นที่ขาอีกครั้ง…

“..ยัง..ชั้นก็เพื่อนนายนะ..ไม่สงสารหรือไง….อะ..ดูดิ…ตัวนี้เป็นไง..”…ยก เสื้อโชว์ให้อีกฝ่ายหนึ่งดู..ทั้งแขนและคอระบายไปด้วยลูกไม้บางๆ สีเขียวสดใส…ลายดอกไม้เล็กใหญ่สีตัดกับพื้นเสื้อ…ปะปนทั่ว…..คาเมะเห็น..ทำ หน้าไม่ถูก…..

“…นี่รสนิยมแม่นายหรือไง…อืม..เอาก็ได้นะ..สวยดี…”…รอยยิ้มผุดขึ้นโดยไม่รู้ ตัว…แกล้งพูดให้ยังงั้น..รู้ว่ายังไง อีกคนคงไม่คิดจะซื้อมันไปจริงๆ …

“..ก็ได้..ก็ได้…นายว่าสวย…ชั้นจะซื้อก็ได้…แต่ว่า….”…ยื่นหน้าเข้าใกล้ใบหน้าสวย….
“..ชั้นจะซื้อให้นาย…แล้วนายต้องใส่ด้วย…เอาปะ…”..พูดต่อ…ยิ้มฟันเรียงกันสวยงามตรงหน้า…คาเมะเผลอชกเข้าที่ไหล่จิน..
“..ไอ้บ้า…ให้ชั้นใส่แบบนี้เหรอ…เสื้อผู้หญิงเนียะนะ…กะให้กลายเป็นตัวตลก หรือไง…”…จะรู้ตัวบ้างไหม..ว่าได้เผลอส่งเสียงหัวเราะให้กับคนตรงนี้แล้ว…ใจ ของร่างสูงตอนนี้…พองโตเมื่อได้ยิน….และได้เห็นภาพตรงหน้า….รอยยิ้มที่เขา คิดว่าจะไม่มีให้…กับ..เสียงหัวเราะเล็ก ๆ นี้…แทบให้เขาอดตื่นเต้นไปกับมันไม่ได้….

“..ถ้างั้น..ชั้นใส่แทน..เป็นไงๆ ๆ”..จินทาบลงกับตัวเอง..ส่ายไปมา..ยิ่งทำให้ร่างเล็ก ขำหนักกับท่าทางที่ไม่ได้เข้ากันทั้งปวง..เข้าไปใหญ่..

..โคคินั่งท้าวคางกับเข่าตัวเอง…มองคนทั้งคู่…ยิ้มตาม…ตั้งแต่คบกันมาก็เห็น คาเมะดูมีความสุขเมื่อเวลาอยู่กับคนที่รักหนักหนาก็คราวนี้ละมั้ง….อาคานิชิ …นายเป็นคนทำให้คาเมะปิดกั้นความรู้สึกที่มีต่อนาย…นายก็ควรต้องเป็นคนเปิด มันเอง….
............................................................
post date : 29/01/2003 13:41:04