H O N E S T 4

---- H O N E S T ----- 4

~ ชั้นจะลองดู ลองเปลี่ยนตัวเอง เพื่อของที่ต้องการ ของที่อยากได้ แค่แกล้งทำ ฝืนที่จำทำ ไม่ยากหรอก ~…

การเรียนการสอนดำเนินไปอย่างต่อเนื่อง….สมุดที่โน๊ตวิชาเรียน…ถูกยื่นมาจาก คนด้านข้างกระทบกับข้อศอก..….คาเมะ…ละสายตาจากชั้นเรียน..ลงมายังตัวหนังสือ ที่เขียนไว้ในกระดาษสีขาว….

--- เย็นนี้..ไปทานราเม็ง..ริมถนน..กันมั้ย..ครับ.. ^ -^ ---… Jin…

คาเมะเงยหน้ามองเจ้าของลายมือ…ที่ทำจับจ้องอยู่หน้าชั้นเรียน….มาแปลก…เขาจะ มาไม้ไหนกัน…..เมื่อกี้เสียงดังใส่….คราวนี้..พูดเสียสุภาพ…แล้วนี่..ทาน อาหารข้างทาง? นั่งเป็นด้วยเหรอ.. นิ่งอยู่นาน…เหมือนคิดอะไร….แล้วขยับปากกาลงขีดเขียน…ส่งคืนกลับ….

--ไม่..ขอบคุณ---…ที่นิ่งเพราะไม่รู้จะเขียนตอบกลับ..หรือทำเฉย..ไม่สนใจดี… จนในที่สุด…ก็ตอบกลับไปจนได้….ไม่นานก็มีสมุดเดิม ๆ..ส่งกลับมาต่อ.

--..ขอโทษ…สำหรับทุกอย่าง..ต่อไปจะไม่เป็นแบบนี้อีก…ให้แก้ตัวนะครับ.. T o T - Jin

ประโยคนี้..ยิ่งทำให้นิ่งนานกว่าเดิม….….คราวนี้มามาดนิ่ม..สุภาพ…จะหลอกให้ ตายใจอีกหรือไง…เมื่อวานทำอะไรไว้…จำไม่ได้แล้วหรือไงอาคานิชิ……….เงียบนิ่ง อยู่นาน..จนอีกฝ่ายไม่รอคำตอบ…ดึงสมุดสื่อสารเล่มนั้น…เขียนยิก ๆต่อ..แล้วส่งให้อีก…….

--- ทำนิ่งอีกแล้ว…ถ้างั้นจะถือว่าให้แก้ตัว…โดยการพาไปทานราเม็ง..นะครับ… > - <..----Jin.. ตกใจ…ในคำที่เขาสรุปเอา…หันไปอ้าปาก…จะค้าน…จินยกนิ้ว…..นาบขึ้นที่ริมฝีปาก…แดง..คนข้างกาย…. “..ชู่..ว์....~ …ส่งเสียงดัง..เดี๋ยวโดนอาจารย์ว่าหรอก…เงียบเลย…แล้วรอไปพร้อมชั้น..ตอน เย็น…”…เสียงเบา..ยิ้มให้…ละนิ้วจากปากแดงสวย....มาทาบไว้ที่ริมฝีปากตัวเอง ..แล้วก้มหน้าก้มตา….ฟัง…อาจารย์หน้าชั้นต่อไป……ลองมานิ่ม ๆ ..แบบนี้..อาจจะชอบ…….อย่าให้ชั้นต้องลองหลายหนเลยนะ..คาเมะ…ชั้นกลัวจะกลับ ไปใช้วิธีเดิมของชั้นอีก…………….. ….ตลอดเวลาระหว่างการเรียน จินเหลือบมองดูคนนั่งข้าง ๆ เป็นระยะ ๆ ….ยังไง เขาก็จำได้ดี หน้านวลใส แบบนี้ คือคนที่เคยเจอกันเมื่อนานมาแล้ว แต่ดูทำไมอีกคนกลับจำไม่ได้ เดินผ่าน ไม่แม้จะมองหน้าเมื่อบังเอิญพบกันอีกครั้งที่โรงเรียน..กลับเสนอแววตาที่ เย็นชา ให้มาตลอด .............. เสียงออดดังขึ้น…เวลาที่จินรอก็มาถึง…คาเมะก้มหน้าเก็บอุปากรณ์การเรียนลง… .. จินยื่นมือออกมา… “..ไป…วันนี้..ชั้นเลี้ยงนายเอง…”…ส่งยิ้มให้ ..คาเมะมองมือที่เขาส่งให้…มือใหญ่ที่เคยปกป้องเขา…..อยากจะเอือมมือตอบรับ… แต่ทำได้แค่เพียงลุกขึ้น..เดินผละไป...…......มันทำให้สะกิดอารมณ์บูดขึ้นมา ทีละนิดของคนที่ยื่นมือเก้อ..เมื่อเห็นท่าทีที่ไม่ใส่ใจของอีกคน... "..คาเมะ ..นายจะไม่ให้โอกาสชั้นเลยหรือไง..”..จินเดินตามร่างที่เดินนำไปก่อน…. “……………….”.. “..ชั้นขอโทษ..เรื่องเมื่อวาน..และทุก ๆ เรื่องที่ผ่านมา….ชั้นขอโทษ..”..จินพูดซ้ำ…ก้าวเท้าให้เดินเคียงข้างอีกคน.. “…นะ..คาเมะ..…ขอแค่นายให้อภัยชั้น..ให้ชั้นทำอะไรก็ได้….…”…นี่เราลงทุนมาก เกินไปหรือเปล่า…ไม่หรอก…ถ้าได้มากับความต้องการของตัวเอง…คุ้มจะตาย…แต่ก็ ยังไม่มีคำพูดใด ๆ ออกมาจากริมฝีปากบาง..สวย…หากเป็นแต่ก่อน…คงจะคว้ามาทำโทษด้วยวิธีเดิม ๆ…แต่ตอนนี้...คงทำไม่ได้…. “..คาเมะ..นายจะไม่พูดอะไรกับชั้นจริงๆ เหรอ…”…ยังพยายามที่จะพูดอะไรออกมา….ดื้อเสียเหลือเกินนะคาเมะ…. “..ชั้นเกลียดนาย..”…อยากให้พูดก็พูด… “..รู้แล้ว ๆ..นายบอกชั้นแล้ว…”..ไม่ได้สะดุ้งสะเทือนกับคำที่บอก …หัวเราะเล็กๆ เพราะ ไม่ใส่ใจกับคำ ๆ นี้เท่าไหร่… “..นายไม่อึดอัดหรือไง…ที่ต้องมาปั้นหน้า ทำตัว ที่มันผิดไปกับนิสัยของนาย…”.….ฝีเท้ายังคงเดินเป็นจังหวะแบบเดิม … “..เฮ้ย..อึดอัดอะไร..ปั้นหน้าที่ไหน…ไม่เลยนะ…ชั้นขอแค่นายให้โอกาสชั้น.. นะ..ยกโทษให้ชั้นนะ....”…ยิ้มกับคนที่หน้าเรียบ…ภูมิใจเล็ก ๆ ที่ความอดทนของตัวเองยังมีอยู่…..รู้ความคิดของเขาด้วยนะ คาเมะ…….. “………………….”. ~...เงียบ..ขยันเงียบจริง ๆ เลยนะ..…ถ้าเป็นชั้นแบบก่อน… คงจูบได้หลายทีแล้วละมั้ง…~ มองริมฝีปากแดงของคนข้าง ๆ … “…………………….” “ ยกโทษให้นะ … “ ยังมีความอดทนที่จะพูดอะไรซ้ำไปมา “…ก็ได้..”..ตอบสั้นๆ...เหมือนไม่เข็ด..แต่ก็เพราะอยากลองเหมือนกัน…ว่าให้โอกาสแล้วเขาจะจับมันให้อยู่ได้นานขนาดไหน….. เป็นครั้งแรก..ที่เดินด้วยกัน....อย่างไม่มีสายตาและท่าทางที่พบเจอทุกครั้ง ของอีกคน….แอบมองดู…ด้านข้าง…คิดไปเองหรือเปล่า…แววตาอ่อนลงกว่าเคยได้รับมา ตั้งเยอะ….แบบนี้หน้าหวานเป็นยิ่งนัก…แต่ชอบทำหน้าบุญไม่รับทุกทีเมื่อเจอ เขา…หากคาเมะชอบแบบนุ่มนวลแบบนี้..เขาก็จะพยายามปรับตัว….ให้ได้…..ถึงจะขัด กับบุคคลิกเขาก็ตาม……แอบขมวดคิ้วเรียว..สงสัยในตัวเอง..ทำไม..ต้องเปลี่ยน แปลงในสิ่งที่ไม่ใช่เขา…เพื่อคน ๆ นี้…ไม่เคยเลยสักครั้ง…อยากได้มากขนาดนี้เลยหรือไง…?… “…นายเคยไปทานที่ไหนอร่อยบ้างละ..แนะนำหน่อยซิ…”…ลองเลียบเคียงถาม….รอดูปฏิกิริยาอีกฝ่าย….. “…แถวใกล้ ๆ โรงเรียนก็มีนะ…ตรงโน้น..ตรงนั้น…”…ตอบพลาง.มือยกชี้ไปตามทาง….จิน…ดูด้วยความพอใจ…. “..งั้น..ชั้นตามใจนายละกัน..อยากไปที่ไหนก็แล้วแต่นาย..….”…ไม่ทันไร…รอย ยิ้มที่ปรากฏ..กลับหุบลงทันที…เมื่อเห็นรถหรู…คันคุ้นตาเมื่อตอนเช้า..จอดรอ อยู่หน้าประตูโรงเรียน…..บุรุษ..ดูเป็นลูกคนมีฐานะ..ก้าวลงมา…ในชุดนักเรียน …โรงเรียน..มีชื่อ….เรียกพร้อมโบกมือ….ทัก…คนที่กำลังเดินออกมา………………………… “..Hi !! คาเมะ…”…เสียงเรียกชื่อที่ดูกันเองออกมาจากปากร่างที่ดูกำยำ….คาเมะ..รีบ เดินเร็วเข้าไปหา..พร้อมด้วยรอยยิ้ม..ที่จิน…ไม่เคยได้สักครั้ง…..สายตาแห่ง ความไม่พอใจ…เริ่มบังเกิด……อยากจะดึงตัวเอาไว้ไม่ให้ไปเสียเหลือเกิน….แต่ เพราะ…ตอนนี้..เรากำลัง…เปลี่ยนตัวเอง….จะไม่ใจร้อน..จะไม่เอาแต่ได้เหมือน แต่ก่อน..พยายาม…จะพยายาม…แต่.ได้นานเท่าไหร่…ไม่รู้…………… “..โคคิ..มาได้ยังไง..”..คาเมะถาม คำเรียกชื่อทำให้จินยิ่งไม่สบอารมณ์ เพราะมันแสดงถึงความสนิทสนมกันพอสมควร…. “..ก็นั่งรถมาไง..มารับนาย…”….เพราะกลัวร่างเล็กเปื้อนยิ้มอยู่ตรงนี้..จะ เกิดเหตุการณ์แบบเมื่อวานอีก….สายตาที่จ้องคู่สนธนา..เปลี่ยนไปสบตากับคนที่ ยืนหน้านิ่งอยู่เยื้องๆ ด้านหลังของเพื่อน…โคคิยิ้มให้ร่างสูงนั้นนิด เพราะรู้ดีว่าคือใคร… “..อะ..โคคิ ..เออ..นี่ อาคานิชิ …อาคานิชิ จิน…”..คาเมะแนะนำให้รู้จัก ถึงแม้โคคิจะรู้แล้วก็ตาม.. “..สวัสดีครับ ผมทานากะ โคคิ …”..โคคิผงกศีรษะทัก…อีกฝ่ายเลิกคิ้ว …. “..อ๋อ..ทานากะ..…ที่เป็นเจ้าของโรงแรมอยู่หลายแห่งทั้งในโตเกียว และต่างจังหวัดใช่มั้ยครับ….ดังน่าดูเหมือนกันนะ..คุณ…”…. “..ฮะ ๆๆ ..แต่คงไม่เท่า อาคานิชิคุงมั้งครับ…เออ..ไปคาเมะ…กลับบ้านกัน…”…หันชวนร่างเล็กต่อ…คาเมะเออ..อ่า…ชำเลืองมองคนข้างกาย… ~ กลับบ้านเหรอ ? บ้านหรือรังรักกันแน่..เมื่อคืนไม่พอกันอีกหรือไง…ติดใจอะไรกันขนาดนี้นะ..~ ร่างสูงคิด…เอ่ยคำพูดอีกอย่างตอบออกไป.. “..คงไม่ได้หรอกครับ..วันนี้คาเมะจะไปทานราเม็งกับผม…ใช่มั้ย…คาเมะ..”..ยิ้มถาม… “..เออ..นายกลับไปก่อนเถอะ…เดี๋ยวชั้นกลับเองนะ..”…เลือกที่จะไปกับจิ นมากกว่า….โคคิยิ้มนิด ๆ ..ก็ถึงแม้ว่าอาคานิชิจะทำร้ายจิตใจกันยังไง..แต่ลึก ๆ ก็ยังอยากจะอยู่กับเขามากกว่า…ไอ้ที่ยอมเจ็บปวด และก็ทนเจ็บอยู่ได้ .. ก็เพราะรักใช่มั้ย… “....มีนัดแล้วเหรอ ..อืมม..อะ..ไม่เป็นไร ”…พูดเสร็จก็ส่งสายตาไปหาอีกคน… “..งั้น..ผมขอไปด้วยคนนะฮะ..ไม่ได้ทานมานานแล้วเหมือนกัน…เดี๋ยวรอผมแป๊ปนะ ฮะ..”….บอกกับจินเชิงขออนุญาติ แต่ไม่รอฟังคำตอบ….โคคิหันร่าง..เดินตรงไปก้มลงบอกคนขับรถของตัวเอง….สักพัก ..ยานพาหนะ 4 ล้อ งาม…ก็เคลื่อนตัวออกจากที่….. “…ไปกันเหอะ…วันนี้..ชั้นกลับบ้านเองก็ได้..อยากไปกับ..ค-า-เ-ม-ะ…”…ย้ำชื่อ คนสุดท้าย..ก่อนจะปรายตามองอีกคน..ที่ยังยืนหน้าเรียบ นิ่ง…แต่รู้สึกถึงความไม่พอใจได้….มือใหญ่คว้าแขนเรียวดึงเข้าหาปะทะกับตัว เอง..เมื่อรู้สึกถึงว่ามืออีกคนกำลังจะเข้าสัมผัสตรงมือเล็ก.. “…อาคานิชิ …เจ็บ ..” พูดให้รู้…ถึงแรงที่บีบตรงต้นแขน ขมวดคิ้ว มองหน้าคนที่ทำ จินสะดุ้ง ค่อย ๆ คลายมือออก เมื่อรู้ตัวว่าทำอะไรลงไป ..โคคิแอบยิ้มนิด ๆ นึกสนุกในใจ … “..อะ..ชั้นขอโทษ ไป ไป กันหลายๆ คนก็ดี สนุกดี ..”...กลบเกลื่อนด้วยเสียงหัวเราะต่อ….กลั้นเอาไว้ซิ แค่นี้จะทนไม่ได้อะไรกันนัก..เพิ่งจะเริ่มต้นเองนี่นา… เมื่อถึงร้านแห่งหนึ่ง..ไม่หรูหรามาก โต๊ะสี่เหลี่ยม กันเก้าอี้ 4 ตัว คาเมะนั่งลงก่อน .. โคคิ กับ จิน เลือกที่จะนั่งข้าง ๆ คาเมะ... ไหล่กระทบกัน เมื่อตั้งใจจะลงนั่งที่เดียวกัน ทั้งคู่ต่างมองหน้า ยังยืนนิ่งเหมือนหยั่งว่าใครจะเปลี่ยนใจย้ายที่..คาเมะเงยหน้ามอง ขมวดคิ้ว "..โคคิ นั่งลงซิ ข้างชั้นนี่แหละ..".. ดึงข้อมือแข็งแรงให้ลงนั่งข้าง ๆ ตัวเอง โคคิยักคิ้วให้อีกคนที่ยืนนิ่ง.. ก่อนลงนั่งตามคำชวนของร่างเล็ก จินยืนสงบนับ 1 -10 ในใจ แล้วค่อย ๆ เดินไปนั่งตรงกันข้าม... ไม่นาน ราเม็งชามโต ร้อน ๆ ทั้ง 3 ชามก็วางประจำตรงหน้าของแต่ละคน... " คาเมะ นายกินนี้นะ...ยิ่งผอม ๆอยู่ บำรุง ๆ หน่อย ชั้นเป็นห่วง .." โคดิ พูดแล้วคีบเนื้อทุกชิ้นที่อยู่ในชามของตัวเองส่งลงในชามที่อยู่ใกล้ๆ ...คาเมะตกใจเมื่อเห็น ".. ..ไม่ต้อง ๆ นายเอามาให้ชั้นหมดอย่างนี้ แล้วนายจะทานอะไร .."..พูดไปก็คีบส่งคืนไว้ในชามที่เดิม... "..โอ้ย..ชั้นมันแข็งแรงกว่านายเยอะ..ไม่เป็นไรหรอก ..นายโด๊บ ๆไปเหอะ เดี๋ยวไม่มีแรงเวลาคนมารังแกหรอก.."...คีบใส่ชามคาเมะอีกทีแล้วเลื่อนชามตัว เองออกห่างรัศมีของชามคาเมะ.......เหลือบตามองคนที่นั่งฝั่งตรงข้าม ที่นั่งสำลักน้ำที่อยู่ในมือ.. "..เป็นอะไรไปครับ อาคานิชิคุง ผมพูดอะไรที่มันสะกิดใจคุณหรือเปล่า.."..ถามออกไปอย่างซื่อ ๆ จริง ๆ ตั้งใจให้สะดุดกับคำที่พูดสุดท้าย... "..ปะ.เปล่าฮะ..แปลกใจว่าคุณอยู่คนละโรงเรียนแต่รู้ได้ไงว่าคาเมะมีคนมา รังแก..ผมอยู่ห้องเดียวกันยังไม่รู้เลย.."..คาเมะมองหน้าคนที่พูด ช่างพูดได้เหมือนไม่รู้อะไรเลยจริง ๆ ".อ๋อ.ก็คาเมะเขามีอะไรก็บอกผมหมดละฮะ...ก็ผมกับเค้าสนิทลึกซึ้งกันจะตาย.. ใช่มั้ย คาเมะ .."...หันไปถาม อีกคนไม่ได้รับ หรือ ปฏิเสธอย่างไร ส่ง่ยิ้มบาง ๆ ให้ "..เหรอ ..ฮะ..อืมม..".. ~ ลึกซึ้งมาก สนิท กันทั้งเนื้อทั้งตัวหมดแล้วละซิ ~ มองร่างเล็กที่ยิ้มให้คนข้าง ๆ "..เฮ้อ..ทำเป็นเด็กไปได้... กินแค่นี้ก็เปื้อนรอบปากเลย ..มา ..เช็ดให้ .."..โคคิ..ควักผ้าเช็ดหน้าสะอาด จากกระเป๋าเสื้อตัวเอง บรรจงซับปากบาง โดยไม่สนใจสายตาอีกฝ่ายที่จับจ้องอยู่ตลอด คาเมะยิ้มขอบคุณตอบ... "..คุณเช็ดให้ยังไงเนียะ..ยังไม่เกลี้ยงเลย..มาเดี๋ยวชั้นเช็ดให้อีกนะ.".. จินหยิบผ้าเช็ดหน้าของตนขึ้นมา แต่แค่เอื้อม...ดวงหน้าที่เขาพิสมัย กลับหันหนี..เบนออก... "..ไม่เป็นไร ขอบคุณ "...คาเมะยกมือเช็ดลวก ๆ แทน จินมองยิ้มแบบเจื่อน ๆ ให้ ละมือลงข้างลำตัว รังเกียจขนาดนี้เชียวหรือ..กำผ้าเช็ดหน้าแน่น เพราะกำลังเปลี่ยนตัวเอง เลยอยู่เฉย ๆ เพราะต้องการแลกกับสิ่งที่ได้มา จึงยอมอยู่เฉยๆ ... ทั้งคาเมะกับโคคิ ต่างก็คุยกันอย่างสนุกสนาน จินมองร่างตรงหน้า มือที่ถือตะเกียบค้างตั้งนาน แทบไม่ได้จุ่มลงในชามตัวเอง รวบแล้วกระแทกวางข้างชามม... "..อ้าว ! อาคานิชิคุง อิ่มแล้วหรือฮะ.."..โคคิถาม เมื่อรู้สึกอีกฝ่ายแทบไม่ได้แตะต้องชามที่อยู่ตรงหน้าเลยสักนิด... "..อิ่มแล้วฮะ..ขอบคุณ.."...หมั่นไส้ และ ไม่พอใจ กับภาพตรงหน้า ทำเหมือนไม่มีเราอยู่ในนี้เลยนะ..คาเมะ นายมากับชั้นไม่ใช่เหรอไง ..สนใจกันบ้างซิ.. "...ไม่เห็นได้ทานอะไรเท่าไหร่เลย..อิ่ม หรือ ว่าทานไม่ลงกันแน่ฮะ.....".. ไม่ได้ตั้งใจจะถามกวน ๆ แบบนี้หรอก แต่ปากมันบอกออกไปแล้ว "..อะไรทำให้คิดแบบนั้นกันฮะ อิ่มก็คืออิ่ม .." ชักสีหน้ากับคำพูดนิดนึง...ความจริง เห็นคาเมะกับอีกคนอยู่ด้วยกัน นั่งข้างกัน ยิ้มให้กัน แบบนี้ เค้าก็ทานไม่ลงเอาเสียจริงๆ "..เออ..คุณอยู่ห้องเดียวกับคาเมะ เขาเป็นไงบ้างฮะ..ดื้อ ซน หรือเปล่าเนียะ "..เปลี่ยนเรื่อง..ถามพลางกอดไหล่ร่างเล็กดึงเข้าหา แล้วขยี้เบา ๆที่จมูกสวย... "..ดื้อ .." ตอบสั้น ๆ ..สายตาไม่พอใจกับร่างบางที่ถูกอีกคนโอบกอด...โคคิยกคิ้วเหมือนสงสัย "..ดื้อ? "...โคคิทวนคำตอบ..."เอ..อยู่กับผมไม่เห็นเป็นเลย น่ารัก..ดีจะตาย "..เลื่อนหน้าเข้าหอมเบา ๆ ที่แก้มใส ๆ "..โคคิ !!! " คาเมะหันเชิงต่อว่าเล็กน้อย...ยกมือขึ้นทาบรอยที่เพื่อนเขาสัมผัส จินขบกรามแน่นเหมือนสะกดอารมณ์เอาไว้ ไม่ให้มันหลุดออกมา ทั้งที่คับอกแน่นกับการกระทำหลายต่อหลายครั้งที่ผ่านเข้าในสายตาเขาระหว่าง คนตรงหน้า ทั้ง 2 คน "..ไม่รู้ซิฮะ..เขาอาจจะไม่ดีกับผมคนเดียวก็ได้ ใช่มั้ย คาเมะ.." เก็บอาการได้ดี..ถามเจ้าตัว คาเมะมองนิ่ง..... "..นายทำอะไรไว้ละ ชั้นถึงควรจะดีด้วย "..สีหน้าเรียบถามกลับ...โคคิหัวเราะในลำคอ มีแต่จินที่พูดอะไรไม่ออก จะให้แสดงใช่มั้ย ว่าชั้นทำอะไรนายไว้ อยากฟื้นความทรงจำหรือไง อย่าเพิ่งเลยคาเมะ ตอนนี้ชั้นยังทนได้ ยังทนกับคำพูดนายได้.. "..เฮ้ย ๆ เปลี่ยนเรื่องๆ คุยเหอะ...ดูซีเรียสดีจัง.."..โคคิโบกมือ..รีบเปลี่ยนสถานการณ์... "..เออ...คาเมะวันนี้จะค้างบ้านชั้นหรือเปล่า "..หันถามร่างเล็ก.. "..ไม่มีบ้านหรือไง ทำไมต้องไปค้างบ้านคนอื่น "....หน้าตึง เสียงห้วนแทรกถาม เมื่อวานก็ค้าง ใจคอจะค้างกันทุกวันเลยหรือไง สนองกันไม่อิ่มเลยใช่มั้ย !! "..โอ้ย..คนอื่นที่ไหนกันอาคานิชิคุง บอกแล้วว่าคาเมะกับผมสนิทแน่นแฟ้นจะตาย ค้างทุกวันยังได้เลย เนอะ..คาเมะจ๋าา "..เสียงอ้อน หน้าซบลงกับบ่าเล็กของคนข้างๆ .. จินลุกขึ้นพรวด !!! คาเมะกับโคคิมองร่างสูงยืน "..ผมขอตัว ..ยินดีที่ได้รู้จักนะฮะ ทานากะ โคคิ.." ..พาร่างที่หงุดหงิดของตัวเอง ชำระเงินทั้งหมด แล้วเดินออกจากร้านอย่างหุนหัน .....โคคิมองตาม หัวเราะร่วน นึกสนุกกับการที่ทำให้อาคานิชิเป็นแบบนี้ ....แล้วสั่งราเม็งอีกชาม เพิ่มเนื้ออีกต่างหาก ก็ชามเก่าดันทำยกให้คาเมะไปหมดเพื่อยั่วคนเล่นเท่านั้น..... ……………………………………………….. “…เฮ๊ย !! เบา ๆ หน่อยดิ..แกจะทำของห้องชั้นพังนะโว๊ย..!! “..เสียงร้องเตือนให้รู้ตัว เมื่อมาถึง..ก็อาละวาดเตะโน้นนี่ กวาดของที่อยู่บนโต๊ะรับแขก เหมือนระบายอารมณ์สักอย่างออกมา…. “…โมโห ๆ โว๊ย!!!!….อยากต่อยไอ้หมอนั้นชะมัด.. มันทำยังกับให้รู้ว่า คาเมะเป็นของมัน สายตางี้..คำพูดงี้…คาเมะจ๊า..คาเมะจ๊ะ…แถมมองยิ้มเยาะ..เหมือนบอกให้รู้ว่า อย่างกันไม่มีปัญญาทำแบบมันได้…”…จินใส่อารมณ์ทิ้งตัวเองนอนเหยียดลงโซฟา หนังดำ..นุ่ม..มือก่ายหน้าผาก เพื่อนสนิทมองคนตรงหน้า..โคลงศีรษะเล็กน้อย..ก่อนจะเดินไปเปิดตู้เย็น…หยิบ กระป๋องเบียร์เย็น ๆ ออกมา “..แล้วแกมีปัญญาทำได้อย่างที่เขาทำหรือเปล่าละ..ไอ้จิน..”…ยื่นกระป๋องเย็น ๆ..แตะแนบแก้มคนที่นอนอารมณ์ร้อนปุด ๆ ทำให้อีกคนสะดุ้ง…คว้าเปิดออกมาดื่มเครื่องดื่มรสขมลงคอรวดเดียว…. “..เออนะแก....พูดแทงใจดำหน่อยทำดื่มรวดเดียวหมด..เดี๋ยวก็สำลักตายก่อนจะได้ใจคนที่แกต้องการหรอก” กอดอกหัวเราะแซว “..หยุดพูดเลยแก…..อย่างกันเหรอไม่มีปัญญาทำอะไรตามที่ต้องการ มันยังไม่ถึงเวลา..แกก็รู้ว่าอะไรที่กันต้องการ มันต้องได้…”…พาลนึกถึงตอนเย็นที่นั่งกินราเม็งด้วยกัน…เดือดดาลอีกครั้ง… ทำไม ๆ สายตาที่มันได้ ชั้นถึงไม่ได้บ้าง…ทำไมคาเมะ….. “..เอาเหอะๆ ..คุณชายอาคานิชิ โดนพ่อแม่ตามใจตั้งแต่เด็กจนเสียนิสัยแล้ว…แล้วนี่แกจะไปท่องราตรีที่เดิม อีกรึเปล่า…”… “..ไปดิวะ..คิดถึงยูมิโว๊ย..ย.. !!! “…ดีดตัวลุกขึ้นจากโซฟา…กระแทกกระป๋องเปล่าในมือลงบนโต๊ะแรง ๆ …หมุนร่างออกจากบ้านของเพื่อนสนิท…อีกฝ่ายถอนหายใจ… “…ไอ้บ้า…คิดถึงยูมิ แต่ดันพูดถึงอีกคนไม่หยุดปากตั้งแต่มาถึง..…ไอ้ประสาท..”…เสียงลอดเบา ๆ ออกจากรอยยิ้ม มองตามเพื่อนส่ายหน้าเล็ก ๆ กับแล้วก้าวเดินตามออกไป….. ………………………………………………. post date : 16/01/2003 13:38:57