---- H O N E S T ----- 7
...................................................
..3 – 4 – 5 ….. จินนั่งท้าวคางนับนิ้วตัวเองในใจ...5.. วันแล้วเหรอที่เปลี่ยนและคุมอารมณ์เพื่อคน ๆ นี้….เหลือบมอง ร่างที่ยังแสดงตัวตามปกติ..แววตาที่ต้องการได้…มีแค่บางครั้งเท่านั้นที่เผลอเห็น..อยากได้ทุกเวลาที่มองมาทางตัวเองมากกว่า… ผิวขาวภายใต้เสื้อเชิ๊ต..ยิ่งอยากได้..อยากสัมผัสเป็นที่สุด..กลิ่นหอมอ่อนๆ จากร่างกาย...จะรู้บ้างไหมว่ายิ่งกระตุ้นให้ความต้องการมีเพิ่มขึ้นๆ ตลอด…มือเรียวเล็กที่ง้วนกับกระดาษแผ่นจิ๋วยังดำเนินต่อเนื่อง….จินมองดาวแต่ละอันที่ถูกถ่ายทอดจากความตั้งใจ สลับ มองใบหน้าที่เหมือนผสมผสานความรู้สึกอะไรหลายๆ อย่างลงไปด้วย…เพลิดเพลิน จนไม่ได้ทำให้รู้สึกเบื่อสักนิด….แต่ทำเอาคนที่นั่งบรรจงพับกระดาษเล็กข้างกายนี่ซิ..กลับหัวใจเต้นแรง..จนต้องพยายามบังคับความรู้สึกไม่ให้มันดังออกไป…สายตาอ่อนโยน..คำพูดนุ่มนวล..ที่มีให้ในช่วงระยะเวลาที่ผ่านมา.. ไม่ได้แสดงออกว่ามีความสุขให้ได้เห็นมากมายเพียงใด..แต่ข้างใน..มีเจ้าตัวที่หัวใจเต้นแรงคนนี้คนเดียวที่รู้ได้ว่าเป็นอย่างไร…
“ คาเมะ..วันนี้ไปไหนดี..”…จินถามด้วยรอยยิ้ม..เขาชอบที่จะเดินไปไหนมาไหนกับร่างเล็กตรงนี้..เพราะกำลังทำคะแนนเหรอ..อาจจะใช่..แต่เพราะต้องการอยู่กับคนนี้นาน ๆ ด้วยละมั้ง..…คาเมะชะงักมือนิดหน่อย..ที่ได้ยินเขาถามขึ้น...…
“..เออ…ชะ..ชั้น…”…..คาเมะอึกอัดที่จะพูด..เพราะ ถูกเพื่อนห้ามไว้..ไม่ให้บอกร่างสูงข้างกายนี้....วันนี้วันเกิดโคคิ..จัดงานกันไม่ใหญ่มากนักในบ้าน..แขกเรื่อที่มา ก็พวกเพื่อนๆ กันไม่กี่คน …
“..ชั้น..ติดธุระ..นายกลับบ้านก่อนก็ได้นะ..”….เลือกที่จะไม่บอกความจริงตามที่โคคิบอก..2 คนนี้เจอกันทีไร ก็ต้องมีเรื่องพูดกวนกันตลอด..ขืนรู้ แล้ว บ้าตามไปด้วย..งานเลี้ยงที่น่าสนุก กลัวจะกลายเป็นไม่ได้เรื่องเอาง่ายๆ …จินหน้านิ่ง..มองยังใบหน้าสวย..
“..ธุระอะไร ..”…เผลอถามเสียงห้วน..ขมวดคิ้วเล็กน้อย..ไม่ค่อยพอใจเท่าไหร่ที่ ธุระอะไรของ คาเมะ..แล้ว เขาไม่รู้…อยากรู้ทุกเรื่องที่ร่างเล็กทำ..ไป..
“..ชั้นจำเป็นต้องบอกนายด้วยเหรอ..”..หันหน้าถาม..ไม่พอใจเหมือนกันที่ถามคำถามนี้ ..ด้วยสำเนียงแบบนี้ ออกมา….ทำเอาจินนึกได้.. บังคับให้รอยยิ้มบังเกิดขึ้นที่ใบหน้าตัวเอง..
“..ก็..ถามไปงั้น..ขอโทษที....ธุระที่ไหนให้ไปส่งไหมละ..”…
“..ไม่เป็นไร..ขอบคุณ…..”..พูดเสร็จก็จัดเก็บของที่เรียงรายบนโต๊ะลงกระเป๋า..ลุกขึ้นสะพายกระเป๋าขึ้นบ่า… “..ไปก่อนนะ..”..พูดทิ้งแล้วเดินออกจากห้อง..ปล่อยร่างสูง..นั่งเงียบคนเดียว…จิน..กำมือ…ไม่คิดตาม..ตอนนี้หากตามไป..ถ้าไม่เอาตัวตามติดไปธุระด้วย..ก็ต้องมีห้ามขวางไม่ให้อีกฝ่ายไปแน่…แล้วหากทำอย่างนี้..ไม่เป็นผลดีกับตัวเองที่พยายามมาตลอด….
…..!!!!!!! โครม !!!!!!!!!!!!!!!………เสียงเก้าอี้..โต๊ะ..ถูกจินอาละวาดถีบให้ล้ม..เพื่อปล่อยอารมณ์ที่หงุดหงิด..ที่เกิดขึ้นเพราะ..คาเมะ..
“..เอ๊อ !! ไม่จำเป็น ไม่จำเป็น..คอยดูนะ..ชั้นทำให้หัวใจนายมีแต่ชั้นเมื่อไร..ขยับสักก้าว..ชั้นก็ต้องรับรู้ !!! “..เสียงดัง..ทุบมือลงโต๊ะ..แรง..
……………………………………………….
“..เป็นอะไร จิน..”..ร่างเปลือยที่นอนอยู่เบื้องล่าง..คลายมือนุ่มที่กอดแผ่นหลังกว่างออก..ฉงนถามเมื่อร่างที่อยู่ด้านบน…หยุดการกระทำที่เพิ่งก่ออารมณ์ได้เพียงไม่นาน..
“..เปล่า.”….ตอบง่ายๆ..ลุกขึ้นออกจากร่างสวย..นั่งลงขอบเตียง…คว้าบุหรี่จุดขึ้นสูบ..พ่นควันออกมาเป็นระยะ..ทำเอาคนฟังและเห็นท่าทางที่ปรากฏตรงหน้า…ขมวดคิ้วงง ๆ ....ลุกขึ้นตามเขยื้อนเข้าใกล้..แขนโอบรอบคอ..อกนิ่มหยวบแนบกับแผ่นหลัง..ริมฝีปากสวยอิ่ม..แตะ.ขบเบา ๆ ที่ติ่งหูอีกฝ่าย…
“..ใจร้าย..ทำอารมณ์ชั้นค้าง..มาต่อด้วยเลย..”..จูบลงซอกคอ..มือค่อยๆ ลูบสัมผัสอกเปลือยแข็งแรง..เรื่อยลงต่ำ..ค่อย ๆปลดเข็มขัด..บรรจงรูดซิบกางเกงยีนส์ลง..แต่ถูกมือใหญ่จับไว้ไม่ให้สำเร็จตามต้องการเสียก่อน…
“..ยูมิ..ชั้นไม่มีอารมณ์..”..อัดควันเข้าปอดยาว..เป็นครั้งสุดท้าย..ขยี้มวนบุหรี่ลง.ลุกขึ้นหยิบเสื้อเชิ๊ตสีเข้มสวมใส่เข้าที่เดิม..ควักธนบัตรออกมาจำนวนหนึ่ง..วางใกล้หญิงสาวที่ทำหน้าเซ็งอยู่บนเตียง…
“..เห็นชั้นเป็นพวกที่เตะนิดหน่อยก็ต้องเสียเงินหรือไง…แต่ให้มาแล้ว..รับไว้ก็ได้..”..แค่นี้ไม่ทำให้คู่ขาเขาขนหน้าแข้งร่วงไปเสียเท่าไหร่….เอาผ้าห่มเลื่อนปิดสิ่งที่ไม่ควรเปิดเผย..ขยับลุกยืน..มือเรียวไล้ใบหน้าเข้ม..หยุดลงริมฝีปากแดง..
“..ใครกันนะ....ทำเอาอาคานิชิ ไม่มีอารมณ์ได้…จะใช่คนที่จินต้องการ แต่เขาไม่ต้องการจิน.. ที่เคยพูดไว้หรือเปล่า..”..หัวเราะจริตเล็ก ๆ …ทำเอาสะกิดใจอีกฝ่ายนัก..จับมือสวยแน่น..สะบัดให้พ้นตัว..
“..อย่ามารู้ดีเท่ากับชั้นเองเลย..”..ไม่ได้สนใจฟังปากแดงสวยที่ขมุบขมับคล้ายบ่นอะไร..เดินละออกจากสถานที่ประจำสำหรับเขา….
อึดอัด..หงุดหงิด..กับความรู้สึกนี้ชะมัด..ภาพอีกคนปรากฏลอยเด่นในความนึกคิดตลอด..จะปลดปล่อยความรู้สึกกับขาประจำ..แต่ทำไม่ได้..มันปรารถนา..และต้องการอีกคนมาก..ต้องการมากที่สุด..เพราะได้มายาก...เพราะไม่สนใจ.. ..เพราะไม่เหมือนใครที่ผ่านมา…หรือแอบเผลอหลงรักคนนี้เข้าจริงๆ ..จินสลัดความคิดที่ไม่ควรเกิดกับเขาเป็นที่สุดออก..ไม่ใช่ !! อย่างเขาไม่รักใครง่ายๆ ..ความรักกับเขาเป็นสิ่งที่ไม่สมควรมี….เพราะรู้ดีใคร ๆ ก็หวังในความเป็นอาคานิชิมากกว่าตัวตนของเขา..…เพราะเคยเจอจนทรมานแทบขาดใจ....จึงเข็ดหลาบกับความรัก…สาบานกับตัวเองว่าไม่คิดจริงจังหรือรักใครอีก..แต่ยิ่งอยู่ใกล้..ยิ่งอยากรู้จักมากขึ้น…อยากได้ใจมาเป็นของตัวเอง…ต้องการเอาชนะตั้งแต่แรกที่ตั้งใจไว้ต่างหาก..…ไม่ใช่เพราะนึกรัก…ไม่ใช่เด็ดขาด….คว้าโทรศัพท์กดเบอร์ปลายทาง..ที่หมู่นี้ไม่ค่อยได้คุยกันเท่าไหร่…
“..ว่าไงแก..เกิดอะไรถึงโทรหาชั้นได้..ทะเลาะกับคาเมะของนายอีกแล้วซิ..”..เสียงปลายสายหัวเราะร่วน..หากไม่มีอะไร..เพื่อนคนนี้จะไม่โทรมาปรับทุกข์ หรือ มาระบายอะไรให้ฟังเด็ดขาด..
“..ไอ้บ้า…ยังไม่เป็นของกันโว๊ย..แล้วอยู่ไหนเนียะ..เสียงดังโคตร…มาเจอกันหน่อยเดะ..”
“..เฮ้ย !! ตอนนี้ไม่ว่าง…มาร้องคาราโอเกะกับเพื่อนที่ร.ร…เดี๋ยวจะไปกันต่ออีก..มาด้วยกันมั้ย...”.. “…ไม่เอาวะ….ตามสบาย..กันกำลังเซ็ง ๆ เดี๋ยวกลับบ้านเลยก็ได้ว่ะ..”..พูดเสียงเนือยๆ ..
“..อะหะ….อาคานิชิเซ็ง..ใครหนอสามารถทำเอาเพื่อนผู้รักสนุกอย่างนาย…เซ็งได้..ให้เดาน๊าาาา..คงไม่พ้นคนชื่อ คาเมะนาชิ คาซึยะ..ละซิ.”...เดาทุกครั้งก็ถูกทุกครั้งสำหรับชื่อนี้…จินฟัง..ถอนหายใจออกมา..อะไรกันกับคำถามพวกนี้นักหนา..ตั้งแต่ยูมิแล้วนะ..
“..ก็ดูเขายังไม่มีทีท่าโอนอ่อนกับกันเลยวะ..วันนี้ก็ไปไหนไม่รู้ ไม่บอกด้วย..”…คนฟังถึงกับกลั้นหัวเราะไม่ให้อีกฝ่ายได้ยิน..
“..อุ๊บ…แกจะบ้าไง..เป็นอะไรกัน..เขาถึงต้องมาบอก..ถ้าให้ชั้นเดาอีกนะ..สงสัยไปงานวันเกิดมั้ง..”….จินเอียงคอ..สงสัย..
“..อะไร.?.วันเกิดใคร..”..
“..อ้าว..ก็ไอ้คุณทานากะที่เคยเล่าให้ชั้นฟังไง…วันนี้วันเกิดเขา..เพื่อนชั้นยังถูกเชิญไปงานเขาเลย..แล้วนิ..เขามีอะไร ๆ กันไม่ใช่เหรอ..ก็น่าจะถูกเชิญไปด้วยมั้ง..”…คำพูดที่ดูไม่มีอะไร แต่ มันยิ่งแหย่ไฟที่กำลังถูกจุดขึ้นมาทีละนิดในใจของอีกฝ่าย..จินกำโทรศัพท์แน่น…ไปกับคู่ขาประจำ..เชอะ..มิน่า..ไม่อยากให้ชั้นไปขัดความสุขงั้นสิ…
“..เฮ้ย.!! ชั้นแค่เดานะ..อาจจะไม่ใช่..แกอย่าเพิ่งสรุปคิดเอาละ…”…พูดขึ้นเมื่อเห็นปลายทางเงียบ..อยากตีหัวกับการคาดเดาของตัวเองนัก..ที่อาจทำให้อีกคนดูท่าจะน่าเป็นห่วงเสียแล้ว..
“..เออ..ขอบใจนะพวก....!!..”…ปิดโทรศัพท์อย่างแรง...ขบกรามแน่น….ความคิดที่ตั้งใจจะกลับไปบ้านตัวเองล้มลง…เปลี่ยนเส้นทางใหม่ไปยังสถานที่อีกที่…อารมณ์ตอนนี้..ยากที่จะทำให้มันเบา หรือ อ่อนลงได้.. …………………………………
เสียงรถยนต์จอดสนิท…ร่างหนึ่งก้าวลงมา..เอ่ยขอบคุณอย่างยิ้มแย้ม....แล้วยืนส่งจนรถยนต์คันโก้ลับตา…มองดูนาฬิกา…ไม่คิดว่าจะกลับมาดึกขนาดนี้เหมือนกัน..พาร่างก้าวขึ้นไปยังห้องพักของตัวเอง…ชะงักกับสิ่งที่เห็นข้างหน้า...
“..อาคานิชิ..”..พูดเบา ๆ..งง..ว่าทำไมอยู่ตรงนี้แทนที่จะกลับไปอยู่ที่สบาย ๆในอพาร์ทเม้นท์หรูๆ ของตัวเอง….เดินเข้าใกล้..ก้มหน้าหลบอีกที่ฝ่ายจ้องด้วยสายตาแปลก ๆ มาตลอด..หยุดลงหน้าห้อง..
"..ไปกอดก่ายกันถึงไหน ถึงกลับเอาป่านนี้.."....คาเมะเงยหันมองคนพูดข้าง ๆ ..ที่นั่งหน้าห้องเหยียดขาพิงกำแพง......ดูเพิ่งละจากการซดน้ำขมลงคอข้างตัวมีกระป๋องเบียร์วางอยู่เรียงราย...
“..อะไรนะ..”...ขมวดคิ้วถามอีกครั้ง..อยากให้สิ่งที่เขาได้ยินมันไม่ใช่.. คำพูดที่หายไปนาน…คำพูดที่ดูถูก..กลับได้ยินขึ้นอีกครั้งงั้นเหรอ..
"..ชั้นถามว่า..ไปเริงร่ากันถึงไหน ถึงกลับเอาป่านนี้..”….คาเมะเม้มริมฝีปากแน่น.. ตอบกลับด้วยสาตาและความรู้สึกแบบเดิม…
"..……………….." ป่วยการที่จะต้องพูดอะไร…เมื่อความรู้สึกที่เริ่มจะดีก็พลันหายไปด้วย.. ควานกุญแจในกระเป๋า.. ไขเข้าห้อง…แต่ถูกมือใหญ่ดันบานประตูไม่ให้เปิดไว้ก่อน…คาเมะขมวดคิ้วสวย..มองบุคคลที่กำลังยันตัวเองให้ลุกขึ้น..จิน เขวี้ยงกระป๋องเปล่า กระทบ กับพื้นเสียงดังแรง …รู้ว่าไม่ชอบกับคำตอบแบบนี้....ทำไมถึงชอบให้โมโหกันนัก..…ชิดร่างเล็ก... กดไหล่ให้ชนกับผาผนัง ..มือใหญ่อีกข้างบีบแก้มใส …
" โอ๊ย !! .." คาเมะร้องเพราะแรงบีบข้างแก้มแรงและแรงขึ้น… มือจับหวังให้จินคลายออก ..
“..ไปหาไอ้หมอนั้นมาละซิ ทั้งตัวเนียะ ช้ำไปหมดแล้วมั้ง.." ..สายตาละมองเรื่อย อย่างดูถูก คาเมะหน้าแดง....ผลักร่างใหญ่ที่ชิดตัวให้ออกห่าง....
“..ถ้าใช่..มันก็เรื่องของชั้น..!! “ … พูดใส่เสียงดัง..บิดลูกบิดประตู..พาตัวเองเข้าอย่างรวดเร็ว..แต่ไม่เร็วพอที่จินคว้า..และใช้แรงที่มากกว่าผลักมันออกให้เปิดกว้าง..ก่อนเอาตัวเองเดินเข้าในห้องของร่างเล็กที่ยืนตกใจ…
“..ติดใจมันขนาดไม่ยอมรับของคนอื่นเลยรึไง.ห๊า !! ...”..คาเมะมองหน้าคนที่พูด…ดูท่าจะไม่ดีเลย..ดื่มไอ้แอลกอฮอล์นี้ไปเท่าไหร่แล้วก็ไม่รู้…….
“..ออกไปนะอาคานิชิ นายกำลังเมา “….
“..บ้า..เมาที่ไหนกันเล่า คนอย่างชั้นไม่เมาไอ้เบียร์ไม่กี่กระป๋องหรอก..”..ไม่ได้ทำตามที่บอกกลับหัวเราะกับความคิดของร่างเล็ก..แค่ 6-7กระป๋องมันยังเด็ก ๆ สำหรับคอที่รับของเหลวแบบนี้มานักต่อนักอย่างเขา…ล๊อคประตูอย่างดี….เดินเข้าหาคนตรงหน้าที่ขยับถอยหลังเรื่อยๆ …
“..อาคานิชิ อะ..ออกไปนะ..”..เมาไม่เมาไม่รู้ แต่ทางที่ดี ..ไม่ควรให้คน ๆ นี้อยู่ในห้องนี้ตอนนี้เด็ดขาด….จินขำกับสีหน้า…
..เฮ้ย..ดูทำหน้าเข้า..ชั้นไม่ใช่ผีนะ..หน้าซีดไปได้..กลัวอะไรเหรอ..? “…ขาเดินเข้าหาอีกร่างที่ถอยห่างออกไป….
“…มะไม่…ไม่ได้กลัว...นายมีอะไรไว้คุยพรุ่งนี้นะ..”..
“..ใจดำ..ชั้นรอนายนานแค่ไหน....เสร็จจากไอ้เจ้าทานากะ..แล้วไม่มีแรงเผื่อถึงคนอื่นเลยไง..”….หน้ายิ้มเชิงค่อนแขวะ..แต่อีกฝ่ายที่ฟังหน้าตึง..เลือดสูบขึ้นเป็นสีแดงทั่วหน้าทันที…เจ็บ..อายแทนกับความคิดสกปรกที่มีมาไม่ขาด…
ไม่มี.!!..รู้คำตอบก็ออกไปได้แล้ว....!! “..พูดประชดประชัน….ต่อให้พูด ให้ว่ายังไง.. ก็เปลี่ยนความคิดที่เขามีให้ไม่ได้….จินยักไหล่..ไม่สนใจเท่าไหร่กับคำตอบ..เหลือบมองขวดโหลใสที่บรรจุดาวหลากสีสันเกือบเต็มบนหัวเตียง…เดินเข้าหยิบมันขึ้นมาดู..คาเมะ..ตกใจก้าวเข้าปราดเพื่อจะเอาคืน..จินหลบตัวเบี่ยงออก..
“..ทำไม..แค่นี้หวงอะไรนักหนา..สำคัญมากหรือไง..”..จินพลิกไปมา..โยนเล่น..รู้ว่าต้องสำคัญมากแน่..ดูสีหน้าอีกฝ่ายก็รู้…
“..อาคานิชิ..วางลง…นั่นมัน..นั่นมัน………..”….ความรู้สึกของชั้นที่มีให้นายมาโดยตลอด..…รักนาย..คิดถึงนาย..แต่บอกไม่ได้..จึงต้องแสดงออกมาในรูปนี้….เพราะพูดไม่ได้..จึงละคำที่จะบอกต่อไว้…ทำให้จินยิ่งอยากรู้เข้าไปใหญ่..ถึงความสำคัญของขวดใสนี้..
“..นี่มันอะไร..อืมม..ดูๆ ไป มันก็ไอ้กระดาษธรรมดา…แต่ท่าทางที่นายทำมันเหมือนไม่ใช่แฮะ......”..เหลือบดูร่างเล็กตรงหน้าที่ดูกังวลสิ่งที่อยู่ในมือเป็นหนักหนา…
“…ถ้าบอกมา..ชั้นก็จะคืนให้..อยากรู้เหมือนกัน..ให้ความสนใจ และ ดูมีความสุขทุกครั้งที่พับไอ้กระดาษเล็ก ๆ นี้ มากกว่าชั้นที่เอาอกเอาใจนาย…บอกมาซิคาเมะ..ความหมายมันคืออะไร..”…จินจับขวดแก้วแกว่งเล่นไปมา…
“……………………..”
“…………………..”
“………………” ..นานเกินไปที่จินจะมีความอดทนรอฟัง….ยิ่งเงียบยิ่งโมโห..ความรู้สึกมันทับทมเรื่อยๆ …เปิดฝาขวดแก้วออก....คาเมะเบิกตาโพลงที่เห็น….เข้ายื้อแย่ง..สิ่งที่ยังคงอยู่ในมือใหญ่..
“..ไอ้บ้า..นายไม่มีสิทธิ์ทำแบบนี้นะ..เอาคืนมา..!!! “..คาเมะเข้าจับมือใหญ่…จินหลบไม่ให้ได้กลับไปอยู่ในมือของเจ้าของง่ายๆ..
“..สายเกินไปแล้ว..นายบังคับให้ชั้นต้องทำกับมันแบบนี้นะ..”.. จิน…ทั้งเท..ทั้งเขย่า..เอาสิ่งข้างใน..กระจายออกมาทั่ว
“..อาคานิชิ..!!! “…เรียกเสียงตกใจ…ไม่คิดยื้อแย่ง..กลับคุกเข่า..ก้มเก็บสิ่งเล็ก ๆ ที่เกลื่อนเต็มห้อง..ไว้อีกครั้ง..ต่อให้ทำใหม่ขึ้นมาได้....แต่ก็ไม่สามารถทดแทนความรู้สึกที่เก็บไว้ในแต่ละวันอย่างแน่นอน…. …จินมองดูร่างเล็ก..ยิ่งสุมอารมณ์หนักขึ้น…แค่นี้..ก็แค่ของเล็ก ๆ นี้..ทำไมให้ความสำคัญกับมันมากนัก…ใครให้ทำ...หรือว่าจะทำให้ใคร…อ๊ะ.. ใครที่ว่าไม่พ้นคน ๆ นี้แน่นอน..ในความคิด….
“..…เหอะ...อย่าบอกนะ..มันสำคัญ..เพราะคิดถึงหน้าไอ้เจ้าทานากะขณะทำไปด้วย......อะไรจะผูกพันลึกซึ้งทั้งร่างกายทั้งจิตใจขนาดนี้..…”…พูดเสียงเหยียด ๆ ..
“..ใช่ ๆๆ .!! ชั้นคิดถึง ๆ อย่างที่นายพูดหน่ะ…ถูกหมด.. ….พอใจรึยัง..!!!!! “…แหวเสียงดัง..กี่ครั้งกี่หนแล้ว..ที่ยัดเยียดให้เป็นของเพื่อนร่วมชั้นประถม…น้ำตาจะเล็ดเอาให้ได้..
แต่..สำหรับคนฟัง..คำตอบนี้ยิ่งทวีความโมโหและไม่พอใจเพิ่มขึ้น….ไม่ได้อยากต้องการรับฟังคำตอบแบบนี้…..ระเบิดอารมณ์กับสิ่งที่เป็นที่หวงแหนของร่างเล็ก…
“..คิดถึง ๆ ๆ…ดีเลย..คิดถึงกันให้พอ..ต่อไปจะไม่มีให้คิดถึงแล้ว..” .. ดาวดวงเล็ก ๆ ที่กระจายเต็มห้อง..ที่เป็นคนเทออกมา...จินยกฝ่าเท้าเหยียบแบนมิด….ไล่ทับมันหลายต่อหลายอัน.. คาเมะ…นิ่ง..อึ้ง….ใจแทบทรุดลงตามแรงที่อีกฝ่ายทำ..กับภาพที่เห็น..
!!! ..เพล้ง..!!!!!! เสียงขวดโหลใส ถูกโยนเหวี่ยงออกนอกหน้าต่าง..กระทบกับพื้น..แตกกระจาย.. ไม่เหลือสิ่งที่เก็บความรู้สึกไว้ให้…ถูกคนเดียวกันทำลายหมดสิ้น….จินกอดอก..มองร่างเล็กที่ค่อย ๆ ลุกขึ้น..มือเล็กสั่น.. …!!!! เพี๊ยะ !!!!….. .. เสียงฝ่ามือเรียวกระทบใบหน้าคมดังขึ้นแรง…พร้อมน้ำตาที่เอ่อเตรียมพร้อมจะทะลักออกมา..แต่พยายามเก็บกักไว้ไม่ให้ไหล....หอบกับความรู้สึกภายในที่ถูกคนที่รักทำ…
จินแตะรอยแดงชาบนแก้ม..แววตาขวับกร้าวมองร่างเล็กที่ยืนสั่นอยู่ตรงหน้า…เจ็บใจที่แรงคิดถึง…ถูกเหยียบย่ำงั้นเหรอ…ชั้นมีอะไรสู้ไอ้ตระกูลนั้นไม่ได้…ทำไมเป็นชั้นไม่ได้…ยิ่งคิดยิ่งเจ็บใจ..ยิ่งเพิ่มอารมณ์ที่ปะทุออกมาเรื่อยๆ ..จนมันคงเก็บไว้ไม่อยู่แล้ว…..
"..ชั้นชักจะหมดความอดทนแล้วนะ..คาเมะ!! "…เสียงเหี้ยม..สิ่งที่พยายามไว้มาหลายวัน..ไม่มีอีกต่อไปแล้ว…
"..งั้นก็ไม่ต้องทน !! เลิกยุ่งกับชั้นได้แล้ว..ออกไป…ออกไป.. !! "….เสียงดังไม่แพ้กัน...กวาดมือชี้ทางประตู...ให้รู้ถึงสถานะคนบุกรุกว่าควรทำอย่างไร...โง่เกินไปหากทำตามที่ร่างเล็กบอก....คว้าข้อมือ..ดึงเข้าปะทะอกกว้าง..ก้มหน้า.เกือบชิด..รับรู้ถึงลมหายใจที่แรง..ถี่...
"..ชั้นต้องอดทนกับความต้องการของชั้นที่มีกับนายต่างหาก..แต่ตอนนี้มันหมดแล้ว...คาเมะ...นายต้องเป็นของชั้น..คืนนี้ ..!!!!!!
…คาเมะตกใจสิ่งที่อีกคนพูด..หน้าถอดสี..เพราะรู้ความหมายของมันดี…..มือใหญ่เข้าสาวเอว..ให้เข้าอยู่ในวงกอดที่แข็งแรง…..
"..ไอ้บ้า..!! ปล่อยนะ..ปล่อย !!! "....ร่างเล็กในอ้อมแขนแกร่ง….ดิ้นเต็มแรงเพื่อหวังได้รับอิสระ..…แต่ไม่สามารถหลุดความปรารถนาที่พลุ่งพล่านตอนนี้ของอีกฝ่าย….มีเพียงการทำตรงกันข้ามกับคำพูดที่บอกไป...จินชักสีหน้า..กระชับวงแขนแน่นกว่าเก่า...
“….ดิ้นทำไมห๊ะ….….เพิ่มชั้นอีกคนมันเป็นอะไรไป....มันก็เหมือน ๆ กันละน่า….นาย..อาจจะติดใจชั้น…จนลืมไม่ลงมากกว่ามันเสียอีก….…”….ก้มหน้าลง...ฉกริมฝีปากลงบนกลีบปากแดงอ่อนที่ยั่วยวนมาตลอด…บดเคล้า…คาเมะ..เบือนใบหน้าหนี….ปฏิเสธสิ่งที่เขากำลังทำ….แต่ไม่พ้น…ปลายลิ้นสอดเข้าเพื่อค้นหา...เก็บเกี่ยวความหอมหวานจากริมฝีปากบางอย่างไม่รู้จักพอ…กระหวัดกลัดกลึงเมื่อค้นพบ…..ไม่ได้ถนอม…หรือกลัวว่าริมฝีปากหวานนี้จะบอบช้ำอย่างใด..กลับเพิ่มความร้อนแรง...มาก..และมากยิ่งขึ้น..…ตอนนี้..ราคะเข้าครอบงำร่างกายจินจนสิ้น….หมายในร่างเล็กตรงนี้…ให้ได้…ไม่ได้สนใจหรือใส่ใจกับน้ำอุ่นๆ..ที่ไหลมาโดนแก้มของเขาตลอด..…ถอนริมฝีปากสีแดงจัดออก…ยกช้อนลำตัว…โยนร่างของคนที่กำลังสะอื้นรุนแรงลงบนเตียงอย่างไม่มีการทนุถนอม…ความอ่อนนุ่มของเตียงกว้างเตียงนี้...แทบจะไม่ได้รับรู้ถึงความรู้สึกสบายของมัน....พาร่างของตนเองทาบทับร่างบางที่นอนอยู่ภายล่างอย่างรวดเร็ว…..สองมือใหญ่ยกขึ้นถอดเสื้อยืดโปโลสีขาวของตัวเองออกอย่างรีบร้อน……ในขณะที่ร่างเล็กที่ดิ้น...ขัดขืนเพื่อให้พ้นจากการกระทำรุนแรงแบบนี้.…การกระทำที่โหดร้าย...รุนแรง..บ้าคลั่ง…ปราศจากความรักจากหัวใจ…มีแต่ความใคร่…สนองอารมณ์….ไม่ต้องการความรุนแรงแบบนี้.….ร่างกายบ่ายเบี่ยง...ขัดขืน….ฝ่ามือเล็กยกขึ้นดันหน้าอกแกร่งของร่างสูง...เพียงเพื่อพยายามให้คนใจร้ายนี้ออกไปจากร่างของตน...แต่เรี่ยวแรงเพียงน้อยนิด...มีหรอ...จะทัดทานกำลังของคนที่กำลังบ้าคลั่งได้ขนาดนี้...แรงกำลัง...เพียงพอแค่ริมฝีปากของอีกฝ่ายพ้นจากใบหน้าของตนเพียงเล็กน้อยเท่านั้น.....
“ อย่านะ....ปล่อยชั้น....มะ..ไม่นะ.....!!!.... “ ร้องห้ามเมื่อฝ่ามือร้อนของใครบางคนเริ่มลุกล้ำลงใต้ขอบกางเกงของตน...มือเล็กพยายามขืนฝ่ามือใหญ่ที่ยังคงรวบข้อมือบอบบางทั้งสองข้างของตนเองไว้กดลงกับเตียงนุ่ม....สะดุ้งเมื่อปลายนิ้วเรียวสัมผัสกับส่วนอ่อนไหวบางเบา.......
“..อะ..”..
“ หึ.....ต้องการเหมือนกัน....ไม่ใช่หรอไง.. “ ..เสียงนุ่มกระซิบที่ใบหูเล็กแผ่วเบา...ขมเม้ม...ซุกไซร้ที่ซอกคอขาว...ย้ำรุนแรงเพื่อฝากร่องรอยไว้....ยิ้ม...พอใจกับการตอบสนองของร่างเล็กที่ตนเองกำลังขืนใจ.....คำพูดที่ร้องห้ามอยู่ตลอดเวลา...แต่ร่างกาย...กับทรยศ....ตอบสนองสัมผัสร้อนแรงที่จินมอบให้.... ความรู้สึกที่ห่างหายมานานนับตั้งแต่ครั้งนั้น ..ถูกกระตุ้นให้กลับขึ้นอีกครั้ง.... แขนเรียวยกขึ้นโอบรอบลำคอของร่างสูงอย่างเผลอไผล...ปลายนิ้วเรียวขยุ้มเส้นผมสีน้ำตาลเข้มเพื่อระบายอารมณ์ความปรารถนาของตนเอง....พร้อมกับริมฝีปาก...ปลายลิ้นร้อนที่ขบเม้มรุนแรงทั่วหน้าอกเล็กที่ขยับหอบหายใจถี่....กับความปรารถนาของตนเองที่ถูกปลดปล่อยออกมา...
“ ร้อนแรงเหลือเกินนะ..น่ารักจริง... “ …ก้มหน้าลง...ประกบริมฝีปากรุนแรงกับร่างเล็กที่นอนหอบหายใจถี่...น้ำใสๆที่รินไหลลงมาจากดวงตาสีน้ำตาลคู่สวย....เจ็บปวดกับการกระทำ...เจ็บกับคำพูดดูแคลน...เจ็บใจ....ที่ร่างกายของตนเองกลับทรยศได้ขนาดนี้....ความปรารถนาสัมผัสจากจิน...เพียงปลายนิ้วสัมผัสก็อ่อนแอเสียแล้ว....
“ โอ้ย!!! “ คาเมะร้องอย่างเจ็บปวดเมื่อรู้สึกถึงความเจ็บปวดที่แล่นเข้ามาอย่างรวดเร็วเมื่อจินค่อยๆแทรกกายเข้ามาอยู่ในร่างเล็กทีละนิด....หยาดน้ำใสๆที่ยังคงไหลลงมาจากดวงตาไม่ยอมหยุด...ดวงตาคู่สวยเบิกกว้างเมื่อร่างที่ทาบทับตนเองอยู่เริ่มขยับรุนแรง...รวดเร็วขึ้นเรื่อยๆ...ความเจ็บร้าว....ทรมาณแทบขาดใจกับเซ็กส์ที่ปราศจากความรักแบบนี้......ร่างเล็กกัดเม้มริมฝีปากเสียแน่นจนเลือดสีแดงซึม....พยายามออกแรงขัดขืน. สะกดความรู้สึกลึก ๆ ..ไม่ให้ดำเนินต่อ..ดื้อดึงกับการรุกล้ำแบบนี้...แต่ยิ่งดิ้นก็เหมือนกับยิ่งเพิ่มความเจ็บปวดให้กับตนเอง.....กับร่างด้านบนที่ยังคงขยับรุนแรงไม่หยุด...ความร้อนแรงของช่องทางที่บีบรัด...ยิ่งเร้าให้อารมณ์....ความปรารถนาที่จะให้คนๆนี้เป็นของตนยิ่งเพิ่มมากขึ้น...ฝ่ามืออุ่นที่ยังคงบีบข้อมือเล็กทั้งสองอยู่นั้นค่อยๆผ่อนคลายลง...ดวงตาคมจับจ้องไปยังดวงหน้าสวยที่เบือนหน้าหนีไปอีกทางพร้อมๆกับคราบน้ำใสๆที่แก้มนุ่ม.....คิ้วรวยสวยขมวดเข้าหากัน...เข้าใจ..รับรู้ได้ดีว่าเจ็บปวดมากแค่ไหน...แต่ในเวลาแบบนี้คงจะห้ามความรู้สึกของตนเองที่อยากจะถ่ายทอดให้ร่างเล็กๆนี่ได้รับรู้ไว้ไม่ไหวแล้วล่ะ.....ก้มลง...ประกบริมฝีปากอ่อนโยนเพื่อให้ร่างที่ถูกกระทำลืมเลือนความเจ็บปวดนั่นบ้าง....แต่ความเร่าร้อน....รุนแรงก็ยังคงไม่ลดน้อยลงเลยจนเลือดสีแดงเข้มไหลลงมาตามเรียวขาจนเปรอะผ้าปูที่นอนสีขาว.....พร้อมๆกับความปรารถนาที่รุ่มร้อนมาจนถึงที่สุด...ปลดปล่อยความต้องการในร่างเล็ก….เราสองคนรวมเป็นหนึ่งเดียวกันแล้วสินะตามความปรารถนาของชั้น.....ล้มตัวลง...ซุกใบหน้าลงกับซอกคอเปียกชื้นของร่างข้างใต้...กัดเม้มที่ซอกคอ...ลมหายใจร้อน...หอบถี่ระรัว.....ฝ่ามือใหญ่ลูบใบหน้าที่เปียกชื้นไปด้วยเม็ดเหงื่อของร่างเล็กที่นอหอบหายใจรุนแรง...แสงสว่างจากดวงจันทร์บนท้องฟ้าค่อยๆจางลงพร้อมๆกับเปลือกตาบางที่เริ่มจะเริ่มปิดลงเพราะความเหนื่อยอ่อน....สติคล้อยจะดับวูบเมื่อร่างสูงล้มตัวลงนอนข้างๆร่างของตนเอง...ผิวสีขาวนวลที่ตัดกับร่อยรอยสีแดงเข้ม.....ริมฝีปากบาง...แดงช้ำ...เพราะกดเก็บอารมณ์ความรู้สึกของตนเอง....ร่างกายเจ็บช้ำไปทั้งร่าง....แต่ความเจ็บปวดที่ร่างกายได้รับ....เทียบไม่ได้เลยซักนิดกับความเจ็บปวดที่อยู่ภายในจิตใจดวงน้อยๆดวงนี้.......ทำแบบนี้ทำไมจิน.....นายทำแบบนี้ทำไมกัน...ต้องการเอาชนะ ..ต้องการเพียงได้แค่ร่างกาย..แค่นั้นใช่มั้ย……..
............................…………………
