H O N E S T 6

---- H O N E S T ----- 6

……………………………….

โคคิทำตัวเป็นก้างขวางคอได้ไม่เท่าไหร่..คงจะทนที่เดินเข้าออก ๆ เป็นว่าเล่นของคุณชายจินไม่ได้เสียแล้ว…ปวดระบมไปทั้งขา..ขอตัวกลับก่อน..คา เมะทำท่าจะไปตาม…หากแต่จินรั้งแขนเอาไว้แน่น….พอลับสายตาก้างชิ้นโต..จิ นเดินออกจากร้านเสื้อผ้าทันที..ทั้งที่ไม่ได้ของที่ดูๆ ไว้สักอย่าง..เดินกึ่งลากกึ่งจูงร่างเล็ก พาไปยังร้านกาแฟเล็ก ๆ แต่บรรยากาศดีใช้ได้….คาเมะหยุดยืนหน้าร้านสักครู่..ก่อนจะก้าวเข้าไป…..

จินมองใบหน้าคนที่คนเครื่องดื่มไปมาตรงหน้า…เพ่งมอง …ทั้งคิ้ว จมูก แก้ม ริมฝีปาก ยังไงก็ดูเหมือนคน ๆ หนึ่งที่รู้จัก.. เห็นครั้งแรกที่โรงเรียน..ดีใจปนตกใจ…เข้าทัก..…กลับหน้าแตกออกมาไม่ทัน ..เมื่ออีกฝ่ายพูดอย่างชัดเจนว่า –ไม่เคยรู้จัก-กัน….และนับแต่วันนั้นเป็นต้นมา ..ไม่เคยสักครั้งที่จะพูดด้วยดีๆ ไม่มีสักครั้งที่จะมองด้วยสายตาชื่นชม หรือ เป็นมิตร….สายตาที่ส่งให้กันเมื่อพบ..หรือ..เจอ..มีแต่เมินเฉย..เย็นชา..แฝง ด้วยความเกลียด …แต่บางที..ก็แฝงด้วยความเศร้า…

“..ชั้นว่าร้านนี้ชั้นเคยมากับคนที่หน้าคล้ายๆ นายนะ..”..ท้าวคางมองสำรวจไม่เลิก คาเมะเหลือบตามองนิดหนึ่ง..ทำไม่สนใจกับคำพูดเท่าไหร่..มองไปยังบรรยากาศ ข้างนอก..

“ ..เหอะ..คนในโลกต่างก็บังเอิญหน้าคล้ายกันได้….แต่...ชั้นไม่คิดจะมากับนาย แน่ๆ….. ..“ ..เบ้ปากเล็กน้อย…ตอบห้วน ....ไม่ได้สบตากับคนข้างหน้าหรอก…

“ เหรอ..ชั้นก็แค่รู้สึกไปเองว่านายเหมือนใครคนหนึ่งที่รู้จักเท่านั้น..ไม่ ใช่ก็ไม่ใช่..อะ.กินไรอีกมั้ย..” ..เปลี่ยนเรื่องพูด..เดี๋ยวจะยิ่งทำให้เกิดเสียงดังกับคำตอบที่ร่างเล็กพูด ออกมา .ไม่ได้ติดใจอะไรกับหน้าตา....แต่จะย้ำอะไรกันนักหนา..ว่าไม่อยากมากับชั้น …มันน่ารังเกียจขนาดนี้เลยรึไง…...ยื่นเมนูส่งให้..ส่วนตัวเองดื่มกาแฟที่ ร้อนจนอุ่นตรงหน้า…

คาเมะกำเมนูแน่น...ตัวหนังสือที่ปรากฏไม่ได้สนใจมัน...ความจริงจำได้ดีทุก ที่ ทุก ๆ อย่างที่นายเคยทำอะไรไว้ตลอด…ตรงนั้นไงที่ก่อนหน้านี้เราเคยมานั่ง…เมนู รายการนี้ไงที่นายสั่งให้ชั้นทาน…ร้านฝั่งโน้นด้วยที่พาชั้นเข้าไปเลือกซื้อ ชุด…ที่โน้น …ที่นี้..ไม่มีทางลืมได้หรอก ..ถึงจะเป็นเวลาแค่วันเดียวที่ได้มีโอกาสเดินด้วยกัน… แต่..ชั้นจดจำมันได้ดี …..มันเป็นวันที่ชั้นต้องจำมันได้ดีเลย….

…………………………………………..
…………………………..
……………

"..จะ..จิน..จิน.." ชื่อถูกเรียกออกมาอย่างสั่น มือเลื่อนจิกไหล่แข็งแรง เพื่อปลดปล่อยความรู้สึกที่ไหวลั่นในอก...จากการต่อต้านเริ่มโอนอ่อน ไม่นานอาภรณ์ที่ห่อหุ้มร่างกายก็หลุดออกพ้นตัว โดยการกระทำจากร่างใหญ่ ความร้อนแผ่ซ่าน จนแทบหลอมละลายทั้งคู่ อากาศรอบตัวเย็นสบายด้วยกำลังของแอร์คอนดิชั่นในคอนโดหรูห้องนี้ กลับทำให้ร่างทั้งคู่ร้อนระอุเต็มด้วยเม็ดเหงื่อแห่งอารมณ์และความปรารถนา…. คืนนี้ พระจันทร์ดูสวยเด่น …อารมณ์แห่งความปรารถนาก่อตัวโดยไม่มีเรื่องร้ายๆ แบบเดิมมาเป็นอุปสรรค…คาเมะเผลอตัวเผลอใจไปกับรสจูบและความร้อนที่แผ่ซ่าน ผ่านทางมือใหญ่..ที่ลูบไล้อย่างอ่อนโยน…..

"..คาเมะ..คาเมะ…. " ..ขยับสะโพกแนบแน่น .เร่งจังหวะรุกเร็วขึ้น ..เมื่อรับรู้ถึงความต้องการที่สุดเกินห้าม.…ฝังตัวเองลงกับร่างด้านล่าง ครั้งสุดท้าย ความหอมหวาน ความปรารถนา ประสบผลจนได้ …ถอนร่างตัวเองออก ๆ ค่อย ๆ ประคองดวงหน้าหลับตานิ่ง …เสยผมชุ่มเหงื่อขึ้น ..ประทับรอยจูบเบา ๆ ลงหน้าผากมน..

“..ชั้นรักนาย..ชั้นจะปกป้องนายเอง อยู่กับชั้นนะ.." ..เป็นคำพูดที่ติดปากของจินเสมอ คำว่ารัก หากแต่อีกคนยิ้มทั้งน้ำตา…โอบกอดตอบแน่น…..รักนาย..รักจิน..ถึงจะเจอกันไม่ นาน…แต่มั่นใจ..เชื่อใจกับคำพูดนี้…รักที่ให้ไปหมดใจนี้…รักจินคนนี้……….

...R-R-R-R-R-R-R-R-R-R....

เสียงโทรศัพท์มือถือดังขึ้น ทำให้ร่างใหญ่สะดุ้ง ค่อย ๆลืมตา ....มองดูร่างข้างกาย.. ยิ้มบาง ก่อนประทับจูบเบา ๆกับริมฝีปากบางสวย.....รีบคว้าโทรศัพท์กรอกเสียงตามสาย เกรงร่างบางน่าทะนุถนอมคนนี้จะตื่น ...

"..อะไร โทรมาทำไมแต่เช้า ..." ..เสียงหงุดหงิดพูดกับปลายทาง..
".......อ้าว..ตาย..นี่มัน 11 โมงแล้วเหรอ 555 โทษว่ะ กันเพลียไปหน่อย..."…หัวเราะร่วนกับคู่สนธนาที่โทรมาโหวกเหวกเมื่อเลยเวลา นัด.....หันปลายตามองร่างบางที่ยังหายใจเข้าออกสม่ำเสมอ หน้าตาตอนหลับนี้จิ้มลิ้มยิ่งกว่าตอนตื่นอีก ...ลุกขึ้นหนีบโทรศัพท์ไว้กับไหล่ แล้วจัดแจงใส่กางเกงที่กองอยู่ข้างเตียง ……..

"..ม่าย..ไม่ใช่กับยูมิ แกไม่รู้หรอกว่าชั้นเก็บอะไรมาได้เมื่อวานซืน .."..
…………
"..น่ารักกว่าผู้หญิงบางคนที่ชั้นเจอมาเสียอีก..แล้ว.. เยี่ยมมากเลยแก ..ทำเอาชั้นมีความสุขไปได้อีกวัน “
…………..
“...สงสัยงานนี้ชั้นคงไปเที่ยวกลางคืนกับแกบ่อยไม่ได้แล้วนะ มีของดีอยู่ข้าง ๆ แบบนี้.."... ..เดินเปิดตู้เย็นเปิดกระป๋องเบียร์ยกดื่ม
……………..
"..มีคนไหนว่ะ ที่ชั้นไม่ได้บอกรัก ก็ช่วงนั้นอารมณ์มันพาไปนิหว่า....55..อุ๊บ !! " ปิดปากตัวเองเมื่อรู้สึกว่าเสียงเริ่มดังเกินไป..
……………..
"..เออน่า...กี่คนแล้วที่ชั้นผ่านมา..ไม่คิดจะจริงจังทั้งนั้น แล้วนี่เพิ่งเจอกันเอง ...จะให้รักจริง ๆ เป็นไปไม่ได้หรอกแก ...แค่นี้นะ..เดี๋ยวจะรีบแต่งตัวไป โทรมาตามแล้วชวนคุยอยู่ได้ .."..กดโทรศัพท์ปิด ..กระดกเครื่องดื่มจนหมด ..แล้วค่อยๆ เดินนั่งลงข้างร่างบางที่ยังหลับไหลอยู่..มือเกลี่ยปอยผมที่ร่วงลงมาให้เผย ดวงหน้าอย่างชัดเจน...

~ น่ารักชะมัด คิดถูกจริงๆ ที่พามาที่นี่...คนแรกเลยนะ ที่ทำเอาชั้นจิตใจหวั่นไหว...และ อยากเก็บไว้คนเดียวนาน ๆ ตลอดไป....~ มือไล้ใบหน้าขาว....พินิจดวงหน้านิ่ง...ริมฝีปากแดงบางเย้ายวนยิ่งนัก.. ค่อยๆ ก้มหน้าลงต่ำ ..แต่สะดุ้งถอนหน้าออก เมื่อรับรู้ถึงร่างเล็กที่เริ่มขยับตัว….
"..อรุณสวัสดิ์ ..คาเมะ.."..จินยิ้มกล่าวทัก..เมื่ออีกฝ่าย ค่อยๆ ลืมตาสวยขึ้น…มองคนตรงหน้า…นิ่งสักครู่..ก่อนขยับลุกขึ้นนั่งพิงกับหัว เตียง..
"..อรุณสวัสดิ์..จิน.."….. คลี่ยิ้มกล่าวตอบ ..จินจัดแจง หยิบผ้าเช็ดตัว..เสื้อผ้าของเขาในตู้...ส่งให้...
"..อะ..อาบน้ำให้เรียบร้อยนะ..วันนี้ชั้นคงจะกลับมาเย็น ๆ หน่อย..แล้วจะซื้อชุดนอนที่ตัวเล็กกว่านี้มาฝาก .."..เมื่อวานก็เพลินซื้ออะไรกันเยอะ..แต่..ไม่ทันนึกถึงชุดนอน เลยต้องอาศัยของเจ้าของห้องไปก่อน..ตัวเขาเองใหญ่กว่าคาเมะตั้งเยอะ..ทั้ง ปลายแขนและขา คงพับได้หลายทบเลยมั้ง...คาเมะอ้าปากจะตอบปฏิเสธ...

“..อย่าพูดอะไรนะ..ห้ามปฏิเสธความหวังดีชั้นด้วย…ขืนมีคำพูดหลุดมา..ชั้นจะ จูบนาย..”..ไม่พูดเปล่า..ยื่นริมฝีปาก..ที่ยังรู้สึกถึงความร้อนผ่าวจาก เมื่อคืน..แตะประทับลงริมฝีปากบางแดงของร่างตรงหน้า…คิดจะขอแค่นี้..แต่หวาน เสียจนห้ามความรู้สึกไม่ได้…จากที่แผ่วเบา..กลายเป็นเริ่มหนักขึ้น…จนถูกมือ เล็กยกขึ้นดันร่างใหญ่ออกเบา ๆ ..

“..จิน..พอเหอะ..ยะ..ยังเช้าอยู่…”…คาเมะพูดเบา ๆ เสียงสั่น…จินไม่เร่งรัด..ไม่รบเร้า..เพราะเขาเองก็ติดธุระด้วยเช่นกัน…

" .งั้น...เจอกันตอนเย็นนะครับ.." ..คาเมะหลับตายิ้มเพื่อรอรับรอยจูบที่จินก้มลงมอบให้เบา ๆ อีกครั้ง..แต่หากเป็นที่หน้าผากมน.....มองร่างสูงปิดประตูห้องพักหรูลง.. ค่อยๆ เลื่อนตัว ก้มหยิบกางเกง และ เสื้อ.ตัวเดิมที่อยู่ข้างเตียง....ขึ้นสวม...

....แป่ะ .... น้ำใสร่วงจากปลายตาสวย ..ลงพื้น.ซึ่งถูกพรมสีแดงสดราคาแพง กลืนหาย..ทั้งที่ลุกขึ้นมาแล้ว..กลับโถมทิ้งตัวที่เตียงใหญ่นุ่มอีก ..หน้าซุกลงหมอนที่ยังคงมีกลิ่นอายของความสุขเมื่อคืนปะปน...ร้องไห้หนัก... ปล่อยความรู้สึกที่ทนกดเก็บไว้ออกมา...ความสุขที่คิดว่าค้นพบและแน่ชัดว่าจะ ได้รับจากผู้ชายคนนี้..แค่เพียงข้ามคืนก็หายพลัน...นึกขอบใจตัวเองที่รู้สึก ตัวตั้งแต่ได้ยินเสียงโทรศัพท์ดัง..จึงได้รู้..ได้ยินอะไรทุกอย่างที่อีกคน พูดออกมา…เสียงที่เล็ดลอดออกมาเป็นคำพูดแต่ละคำ ..ไม่ได้ดัง.. แต่พอได้ยินเป็นคำพูดที่เฉือนหัวใจคนตรงนี้ได้.. รักเหรอ? ปกป้องเหรอ? ที่บอกเมื่อคืนมันจอมปลอมทั้งนั้นใช่มั้ย ? …ร้องไห้กับความคิดโง่ๆ ของตัวเอง..ร้องหนักให้น้ำตาชะล้างความเพ้อพกกับรักครั้งแรก……แล้วพอ..หยุด กับความคิดไร้สาระที่คิดเอาเองไว้ที่นี่…..

" อาคานิชิ จิน...ชั้นจะจำนายไว้ในก้นลึกของหัวใจ ว่าเคยรักนาย...." แววตากร้าวเมื่อนึกถึง ทั้งรักทั้งเกลียด..ในความรู้สึกตอนนี้.. เกลียดเหรอ? กลัวตัวเองที่หลงโง่ไปรักแล้วมากกว่า…..จะอยู่รอให้เขากลับมาย่ำยีอีกเหรอ… โง่ครั้งเดียวก็เกินพอ….ถึงไม่มีที่ไป ..แต่ดีกว่าอยู่แบบนี้แน่…คว้ากระเป๋าสะพายมอมๆ ที่ติดตัวมา …เดินออกจาสถานที่ที่มีแต่ความสุข…และความทุกข์..ที่แสนเลวร้ายในที่เดียว กัน…แต่รู้ไหมมันยากที่จะเอาใจที่ทิ้งไว้ให้กลับคืนมาด้วย....…

...................................................
.......................
……..

…….. ครื๊ดดดดด!!!!!!!!…………..

..คาเมะลุกขึ้น…เลื่อนเก้าอี้เสียงดัง วางเมนูไว้ตรงหน้าอย่างแรง..…น้ำตาที่พาลจะไหลถูกเช็ดเสียก่อนที่อีกฝ่ายจะ ทันเห็น…จินมองตามร่างบาง…งงกับท่าทางที่อยู่ดีๆ ก็กลายเป็นแบบเดิม..สายตาที่ส่งมาให้กลับเหมือนเดิมอีกครั้ง…ไม่ทันจะอ้าปาก ถามอะไร ร่างเล็กก็หันหลังผลุนผลันออกนอกร้าน….เก้ๆ กังๆ จัดการชำระเงินแบบทุลักทุเลเสร็จสรรพ….ก้าวออกตามคนที่หุนหันไปก่อน…ผู้คน เยอะแยะ ..ดูลายตากันไปหมด…ไร้วี่แวว..ที่จะตามเจอ……..

“ อะไรวะ..ดูท่าจะไปได้ดีแล้วเชียว”..จินทุบกำปั้นลงเบา ๆ กับฝ่ามือตัวเอง ..สีหน้าแสดงความเสียดาย…ขมวดคิ้วเข้มเข้าหากัน …กดโทรศัพท์ไปยังคู่สาย….รอ..รอ…เมื่อติด แค่อ้าปากจะเอ่ย..อีกฝ่ายปลายสายก็กดปิดทันที…..หงุดหงิดทวีขึ้น..เมื่อ กดเข้าหาอีกครั้งกลายเป็นไม่ได้เปิดมือถือแทน…มันปฏิเสธที่จะสนธนากันชัด ๆ ...จินแทบจะเขวี้ยงโทรศัพท์ทิ้งตรงนั้นทันทีเมื่อเจอแบบนี้…

“ คาเมะนาชิ …นายจะมากเกินไปแล้วนะ..อีกนิดนะ..ชั้นจะให้แค่อีกนิดเท่านั้น….”..ผ่อนลม หายใจเข้า-ออก..เหนื่อยอย่างกับวิ่งร้อยเมตรกับสะกดอารมณ์ไม่ให้เดือดไป มากกว่านี้…คิดจะดักพบที่อพาร์ทเม้น…แต่..กลัวเจอหน้าแล้วจะกลั้นความตั้งใจ ที่จะดี จะอ่อนโยนไว้ไม่อยู่…งุ่นง่านตัดสินใจกลับยังคอนโดตัวเองแทน……

ทางด้านคาเมะ กำโทรศัพท์ที่ปิดเครื่องไว้..แน่น…อดโมโหไม่ได้เมื่อนึกถึงเรื่องครั้งเก่า… เกลียดตัวเองที่ยอมเผลอไผลไปได้อย่างง่ายๆ …นี่เขาคิดจะใช้ความใจดี ความอ่อนโยนกลับมาอีกครั้ง..ยอมเหรอ..ยังไม่เข็ดหรือไง…จะลองอีกครั้ง..ถ้า มันเผลอถลำไปอีก..จะทำยังไง…ใจที่ตั้งใจกั้นไม่ให้เขาเข้ามา ..แน่ใจเหรอว่าจะต้านทานได้อยู่ตลอด……อยากได้ยินคำรักจากใจคนอย่างอาคานิชิ ..แน่ใจเหรอว่าจะได้ยินมัน……….
…………………………………………………
post date : 14/02/2003 13:42:48