H O N E S T 2

---- H O N E S T ----2

~ อาคานิชิ ..ชั้นจะยอมรับนาย..ก็ต่อเมื่อชั้นแน่ใจ…ว่านายรักชั้นจริงๆ….ไม่ใช่แบบที่ต้องการอยู่ในขณะ..นี้…~
…………………………

….เมื่อคาเมะก้าวย่างเข้าในห้องเรียน….ตำแหน่งคนนั่งถูกเปลี่ยน…….คิ้ว ขมวด.... ที่เห็นคนนั่งข้างๆ ไม่ใช่คนเดิม……...จิน…มาถึงก่อนไม่นาน…..นั่งอย่างสบายอารมณ์….มองร่างเล็ก ที่ค่อย ๆ เดินหย่อนตัวเองลงนั่งข้างๆ..…..ยิ้ม…ถึงจะเป็นยิ้มฝ่ายเดียวก็ตาม…ยกแขน ท้าวคาง…หันจ้อง..มอง…ใบหน้า..ใส..ผุดผ่อง… มองลึก…ลึกจนอยากจะรับรู้ภายในของใบหน้าที่เรียบ…มึน..ตึง..นี้…..คาเมะ.. ไม่ได้สนใจสายตาที่ยังคงจับจ้องมาที่ตัวเองแต่อย่างใด…นั่งเรียน…ไปตามปกติ ….ผิดกับอีกฝ่าย…ที่ดูเหมือน…ร้อนรุ่ม….การแสดงสีหน้า..และท่าทางที่ไม่รับ รู้แบบนี้….ยิ่งกวน..และสะกิดอารมณ์อยากเอาชนะ..มากขึ้นเรื่อยๆ….

เวลาเรียนหมดลง…วันนี้..คาเมะไม่ได้นั่งพับกระดาษจิ๋วเหมือนเดิมอย่างที่อีก คนคิด..….ลุกขึ้น…เดินออกไปทันทีที่ได้เวลาเลิก..….ปล่อยให้คนนั่งข้าง ๆ ที่ขยับเข้าใกล้…..กำลังอ้าปากเหมือนจะพูดอะไร….ต้องค้าง….ชะงัก…..หงุดหงิด …..ไม่สบอารมณ์เต็มที่…....ทำไมต้องมารู้สึกไม่ดีทุกครั้งเมื่อร่างเล็กที่ เพิ่งเดินลับไป..แสดงกิริยาเหมือนไม่มีเขาอยู่ในสายตา…เพราะไม่มีใครทำกับ เขาแบบนี้เท่านั้นเหรอ....…หาทางออกแบบเดิม ๆ....…เข้าในผับหรูแห่งหนึ่ง….ซึ่งคนมีฐานะพอดูเท่านั้นถึงจะสามารถเข้าได้ ….ที่นี่….มีทุกอย่างที่เขาต้องการไม่ขาด…ไม่ว่า..อาหารเลิศรส….ชั้นเยี่ยม ….ไวน์….เกรดดี….เหล้า…รสนุ่ม..ชุ่มคอ….หรือแม้แต่…คู่นอน….ที่คัดเกรดมา… เพื่อสนองความต้องการของคนระดับนี้……เช่นกัน..….

ห้องพักหรู…สมกับค่าบริการ…เสียงที่ลอดจากภายใน….เสียงแห่งการปลดปล่อยความสุขซึ่งกันและกัน……

“..อื้ม…อ๊า..อ๊า….อื้ม………….อ๊าาาาาา……าา ~~~”…..สิ้นเสียงที่รื่นรมย์….2 ร่าง..นอนเปลือย..แผ่..บนเตียงนอนนุ่ม….
“..อาคานิชิ…วันนี้สุดยอดเหมือนเดิมเลยนะ..”…เสียงเล็ก …หวาน… พูดขึ้นเบา ๆ หลังจากทำกิจกรรมบนเตียงเสร็จเรียบร้อย….มือเรียว..บอบบาง....วาดลงบนแผ่นอก ..ที่แข็งแรง….ก่อนจะจูบ..เม้มเบา ๆลงตาม….คนฟัง…ขันนิด ๆ ..ที่ได้ยิน..
“..ชั้นมันเยี่ยมมากเลยเหรอ…ยูมิ..”…จินถาม….มือจับปอยผมหญิงข้างกาย..เล่น….
“..ใข่สิ..ใคร ๆ .ก็ต้องการ..เธอทั้งนั้น…”…ลิ้นลาก..วน…ทั่ว…เหมือนกระตุ้นอารมณ์อีกครั้ง….

ต้องการชั้น..หรือเงินของชั้นกันแน่…หากแม้ไม่ได้นามสกุล อาคานิชิ….เขาจะได้มีโอกาสแบบนี้เหรอ…จะสามารถ..ใช้ชีวิตอย่างที่ต้องการแบบ นี้ได้เหรอ…

“..งั้นเหรอ ?....แต่คนที่ชั้นต้องการ…ไม่เห็นต้องการชั้นเลย….” …..คน ๆ เดียวที่นึกถึงตอนนี้….คาเมะนาชิ คาซึยะ….….คำพูดที่เพิ่งหลุดออกจากปากชายหนุ่ม..ทำให้หญิงสาว…หยุดการกระทำ .. ลุกขึ้นนั่งประหนึ่งแปลกใจ……….ผ้าห่มที่หยิบมาคลุมอย่างหมิ่นเหม่....ได้ เลื่อนหล่น..เผยทรวงอกงาม…แต่ไม่ได้ทำให้สะท้านอาย..อย่างใด…..

“..จริงเหรอ !!! ตายแล้ว…อาคานิชิ..ผู้ที่ใคร ๆ ก็อยากเป็นเจ้าของ.…เนียะนะ…มีใครกล้าปฏิเสธด้วยเหรอ….”..ถามเสียงแหลม…ไม่ อยากจะเชื่อ…เพราะเป็นทายาทตระกูลที่ติด 1 ใน 5 ของระดับมหาเศรษฐีใครกันที่ไม่ต้องการ….ยิ่งร่างแข็งแรงข้างกายตรงนี้ต้อง การ..ยิ่งแปลก…เพราะปกติ…น้อยนักที่เขา..จะถูกใจใคร……คำพูดของหญิงสาว.. …ทำให้คนฟังหงุดหงิดเพิ่มขึ้น..เมื่อนึกถึง..…จินลุกขึ้นแต่งตัว..…ไม่ลืม ที่จะหยิบกระเป๋าสตางค์..คลี่ภายใน…ควักธนบัตรออกมาโยนให้..ลงใกล้ๆ ..ร่างสวย..เล็ก…..

“….เอ้า…!! อย่างน้อยเธอก็เป็นคนหนี่ง..ที่ชั้นต้องการ….แค่ปลดปล่อยอารมณ์..…”….ย้ำ ประโยคหลัง….หันหลังเดินออกไป…ร่างบาง..ขาว..หยิบเงิน…ยัดใส่กระเป๋า……มอง ผู้มาใช้บริการ…ที่เพิ่งเดินลับไป….ยักไหล่…ไม่สนใจในคำพูด…..ขอแค่มีเงิน… ถึงจะเป็นได้แค่ที่ระบายความใคร่ก็ยอม…..

ออกจากสถานเริงรมย์..ไฮโซ...ไม่กี่ก้าว..ตรงจะเข้าไขกุญแจรถสปอร์ตหรูที่ตัว เองขับมาเอง…...สายตาเข้มพลันสะดุดกับภาพบางอย่างที่เห็น..ไม่ไกลกันมาก... ละกุญแจในมือลง…ขมวดคิ้วเข้ม…จำได้ดี.....กับร่างเล็กที่ปะปนในคนหมู่มากบน ถนนราตรีแห่งนี้…..ดวงหน้าใส..ขาว..ที่อยากจับต้องที่สุด..ริมฝีบางแดงอ่อน ..ที่ยั่วอารมณ์ความต้องการของเขามากที่สุด...รูปร่าง..ที่อยากครอบครอง.... และที่สำคัญ..รอยยิ้ม..ที่ไม่เคยมีให้..แววตาที่ดูอ่อนโยน...ที่เขาไขว้คว้า อยากได้มาเป็นของตัวเองที่สุด......ใครอีกคน..ซึ่งเขาไม่รู้จัก..เดินขนาบ ข้างอย่างใกล้ชิด..คน ๆ นั้น...กลับได้รับสิ่งที่เขาต้องการอยู่......เวลานี้..อย่างนี้….คาเมะควร จะทำงานพิเศษที่ร้านสะดวกซื้อ..ที่เขากำลังจะแวะเวียนไปหา....จนเกือบเป็น ลูกค้าประจำ....สังเกตจากบุรุษที่เดินเคียง..รุ่นประมาณใกล้เคียงกัน..... เครื่องแต่งกาย..หรือเฟอร์นิเจอร์ที่ประดับตามตัว..บ่งถึงฐานะได้เป็นอย่าง ดี...ใคร ? ..เพื่อน..แฟน..หรือ..คนรัก..ความสงสัยประดังเข้ามา....กำหมัดแน่น....ขา เดินตามอย่างห่าง ๆ โดยไม่ให้อีกฝ่ายรู้ตัว..

โรงแรมระดับหกดาว..หรูเริ่ด...ซึ่งดังที่สุดในย่านนี้..สองร่าง..ก้าวเข้าไป ...จินตัดสินใจหยุดขาลง…..ตรงแค่ประตูกระจกเลื่อน..สลักด้วยลายงดงาม.. กั้น...มองจนกระทั่ง..ทั้งคู่..เลี้ยวขึ้น...ลับสายตา.....ถ้าเป็นแฟน..ก็ ไม่แปลก..หาพามาที่อย่างนี้..แต่ถ้าไม่ใช่.…จะมีอะไร..ที่ให้เขาคิดเป็น อย่างอื่นได้……หึ…..คาเมะ..ต้องแบบนี้ใช่มั้ย…..ชั้นถึงสามารถได้ตัวนายมา ......ยกมุมปากขึ้นเล็กน้อย..…ถอยตัวเองออกห่างตึกนี้…...แบบนี้ใช่มั้ย …......ตัว..ซึ่งแลกมาด้วย...เงิน..........
…………………………………….

“…เชอะ…ทำเป็นปฏิเสธสัมผัสจูบของกัน..ที่ไหนได้…”…จินกรอกเสียงใส่โทรศัพท์ คุยกับเพื่อนสนิทที่อยู่คนละโรงเรียน..….ปลายสายถึงไม่เห็นหน้าก็รู้ถึงความ รู้สึกผู้พูดตอนนี้…

“..หึงหรือว่ายังไงเนียะ…”…คู่สนธนาหัวเราะนิด ๆ …ถามออกมา..เมื่อฟังสิ่งที่เพื่อนเขาเล่าถึงร่างเล็ก..ที่ไปพบเจอ…ไม่กี่ชม. ก่อนหน้านี้..
“..จะบ้าไง !! กันนี่นะ…จะหึง..ไม่เลยโว้ย…หมั่นไส้ต่างหาก..หนอย..ทำเป็นไม่สนใจกัน..แตะ นิดหน่อย..ทำเป็นขยะแขยง…หึ...ต้องการแบบนี้ไม่บอกแต่แรก…จะสนองให้เต็มที่ เลย…”….จากที่ยืนอยู่..หย่อนตัวเองลงนั่ง..ลงบนโซฟานุ่ม..กลางห้องนั่งเล่น… ใช้ไหล่หนีบโทรศัพท์ไว้ไหล่แทน..เปิดกระป๋องเบียร์ออก….

“…เฮ้ยๆ..อย่าผลีผลามดิ…เผื่อไม่ใช่..แกจะแย่เอา…”…อีกฝ่ายออกความเห็น….จิ นกระดกเครื่องดื่มที่ถือไว้ในมือลื่นไหลลงคอ..ใช้แขนเช็ดฟองที่ติดริมฝีปาก นิด ๆ ออก…
“...เออน่า…เออน่า…”…จินตอบอย่างไปที..ดื่มที่เหลือจนหมด…บีบกระป๋องจนบี้… เขวี้ยงลงถังขยะเต็มแรง…เมื่อนึกถึง..ภาพของคาเมะกับอีกคนที่เดินคู่แนบชิด ..สนิทกัน……..

“..ฮึ..แกนี่รู้ตัวหรือเปล่า..ว่าวัน ๆที่โทรมาหากันนี่…มีแต่เรื่อง “คาซึยะ”…แน่ใจว่าแค่หมั่นไส้เขาเฉย ๆ “…เพื่อนสนิทจิน..แกล้งแซว…..แต่ก่อนคุยกันเรื่องทั่วไป..หาสาระไม่ค่อยได้ ..…แต่ระยะหลัง….มีแต่ชื่อ ๆ นี้ที่เป็นเรื่องในการสนธนา……จนอยากจะเห็นหน้าบ้างเสียแล้ว..ใครกันหนอ..ที่ ทำให้ อาคานิชิ ที่ไม่เคยสนใจใคร…ต้องพูดถึงได้ไม่เว้นวัน…..

“…บ้า !! …ทั้งหมั่นไส้..ทั้งอยากเอาชนะต่างหากละโว้ย…ตอนนี้…กันกำลังจะเอาชนะใจคน ที่รังเกียจกันอยู่…และมันต้องได้…แกคอยดู…แค่นี้นะ…!!.”…..จินกดปุ่มปิด อย่างแรง….โมโห..หรือไง…ลุกขึ้น….เดินไปยังห้องนอนของตัวเอง….คนปลายทาง.. ที่ยังถือโทรศัพท์ค้างอยู่…กลับขันในคำพูด....ส่ายหัว…เรื่องความรัก.. เรื่องหัวใจ….เป็นเรื่องที่ต้องการเอาชนะกันหรือไง…คิดผิดเสียแล้วมั้ง…ไม่ พูดอะไร..ลองปล่อยดูไป…เพราะรู้ว่าพูดไป..คนอย่างจิน…ก็ไม่เคยทำตามอยู่แล้ว ….สักวัน…จะรู้ว่า..ความคิดนี้มันผิดพลาดอย่างแรง…..

……………………………………………….

รุ่งเช้า..จินมองคนที่นั่งข้าง ๆ.. ..ยังไม่มา...คาบ 1 ..2...ก็ยังไม่ปรากฏ.....หัวเราะในใจ..กับความคิดตัวเอง..เมื่อนึกถึง เหตุการณ์เมื่อคืน...

~ หนัก..หลายยก..มากละซิท่า..ถึงลากสังขารณ์ตัวเองมาไม่ไหว....~ ...ไม่ผิดหากจะคิดแบบนี้..เป็นอันดับแรก....ไม่นาน..คนที่กำลังนึกถึง..พา ร่างที่ดูอิดโรย..โค้งคำนับอาจารย์หน้าชั้น..เชิงขออนุญาติ..ก่อนจะลงนั่ง ที่ประจำ.......จากที่สนใจ..อาจารย์ที่อยู่หน้าชั้น...จินกลับหันมอง...คน ที่เพิ่งนั่งลง....สายตาไล้ลงทั่ว..ตั้งแต่..หน้ามน..แก้มอมชมพูฝาด...ริม ฝีปากบางแดง.....คอขาวระหง....ลงมา..นึกถึงร่างภายใต้เสื้อเชิ๊ตน.ร.บางตัว นี้...ยิ้ม....คิด...ถึงว่ามีร่องรอย..แห่งความสุขสม..ทิ้งไว้กี่ที่นะ ......เมื่อมองร่างนี้เพลิน..จนอิ่ม...จึงหันสนใจหน้าชั้นเรียนต่อ....โดย ไม่รู้..ว่าทำให้อีกคน...หวั่นไหว...แต่สะกด..ความรู้สึกแทบขาดใจ...เมื่อ สายตาที่เร้าร้อนเพ่งมายังตน.....เพียงตน...............

สิ่งที่เขาอยากพูดที่สุด...ถูกเก็บไว้ตอนเลิกเรียน...คาเมะนั่งทำกิจกรรม เล็ก ๆ กับกระดาษแผ่นจิ๋ว….เหมือนเดิม….เพื่อรอเวลาที่เริ่มไปทำงานพิเศษ...จินขมวด คิ้ว..ไม่รู้ว่าไอ้พับกระดาษอะไรนี่จะสนุกตรงไหน..ถึงได้ดูน่าสนใจ….. มากกว่าสิ่งมีชีวิตอย่างเขาตรงนี้ ………..

"..เมื่อคืน..ชั้นเห็นนายอยู่กับใครอีกคน.."..กอดอก..ขึ้นนั่งบนโต๊ะ.เท้า โยกเก้าอี้เล่นไปมา....มือเล็ก..ชะงักนิด.....ก่อนจะไม่สนใจ....ทำสิ่งตรง หน้าต่อ.....ไม่สงสัยเลยและไม่คิดถามด้วย..ว่าเห็นที่ไหน...ที่ตรงไหนกัน เชียว….ที่....เพลย์บอยอย่างจิน..จะสามารถเห็นได้………

"..ใคร ?...คงไม่ใช่แฟนหรอกนะ.."..หัน..เลิกคิ้วสูง..ถามต่อ...ภาวนาอย่าให้เป็น... เพราะไม่เช่นนั้น....เขาคงทำอย่างที่ต้องการต่อไปไม่ได้...แต่คำตอบ...คือ.. ความเงียบเหมือนเดิม...หงุดหงิดทุกครั้ง....ที่พูดออกไป….แต่….ไม่มีเสียง อะไรตอบกลับมา...มือใหญ่...จับดวงหน้า....ของคนที่นั่งเหมือนไม่เห็นว่าเขา มีตัวตน..ให้หันมาหา.....บีบลงแน่น.....จนอีกฝ่าย..ปล่อยมือที่กำลังทำอะไร อยู่..มาจับดึงข้อมือเขาแทน...

"..เจ็บ...!!!..ทำไมชอบทำร้ายชั้นนัก…”…พูดไม่ได้เต็มเสียง…เพราะแรงเขากดลง …พยายามดึงมือใหญ่นี้ออก….สู้อีกแรง..ไม่ได้ทุกที…อีกฝ่ายไม่ได้ปล่อย…อย่าง ใด..โน้มหน้า..เข้ามาใกล้….

“..ก็นายมันชอบยั่วโมโหชั้นนัก……จำไม่ได้แล้วเหรอ….ว่าชั้นมีวิธีให้นายเปิด ปากพูดได้ยังไง..”…แค่ขยับริมฝีปากเข้าใกล้….คาเมะ..ก็ถอยหน้าออก…รู้ว่า หมายถึงอะไร….แต่มือแข็งแรง..ยังคงไม่ปล่อย…ดึงเข้าหาใกล้..พร้อมจ้วงลงจูบ… ลิ้นพยายามดุนให้อีกฝ่ายเปิดอ้าตอบ…ช่องว่างเพียงนิด…เขาก็สามารถผ่านเข้า ....ลิ้มลอง…ภายใน……..แค่นี้…ยังหวานขนาดนี้…แล้วทั้งร่าง..ทั้งตัว….ไม่ อยากจะคิดเลย….ร่างเล็ก..เบนหน้าให้พ้น…ให้หลุด…แต่ไม่เป็นผล….มีเพียงเสียง ลอดออกมาจากลำคอ..ฟังไม่เป็นคำเท่านั้น……สักพัก….ริมฝีปากก็ถูกปล่อยเป็น อิสระ….ความอบอุ่น…ยังคาอยู่…คาเมะ…หน้าตึง…เช็ดมันออก..อย่างสะอิดสะเอียด… ร่องรอยเมื่อวาน..แม้ถูกเช็ดออกแต่ความรู้สึกยังติดอยู่ไม่จาง....ไม่ทันไร… ก็ถูกประทับมันลงที่เดิมอีกเสียแล้ว…เจ็บใจตัวเองชะมัด…ที่ไม่สามารถทำอะไร ได้….……..

“…เหอะ…จูบชั้นมันไม่วิเศษ……เหมือนของไอ้หมอนั่นละซิ..…”..มองการกระทำ…อดแขวะไม่ได้….
“…ว่าไง…ตกลงมันเป็นแฟนนายใช่มั้ย…!! ”…ถามคำถามที่อยากรู้….ถูกพูดขึ้นอีกครั้ง…
“…ไม่ใช่ !! อย่ามาอยากรู้เรื่องอะไรนักเลย….”….หากโกหกว่าเป็นแฟน…อะไรมันคงจะง่ายกว่า นี้…แต่เพราะโคคิ…เพื่อนสมัยประถม..เป็นดนดีเกินไป….เกินที่จะเอามาพูดเพื่อ เป็นการป้องกันตัวเอง….แบบนี้…..

“…ดี..งั้น…เท่าไหร่..? “…เมื่อคำตอบเป็นที่ต้องการ….ถามต่อ..อย่างไม่รอช้า…คนฟัง…ขมวดคิ้ว..ลุกจากที่นั่งทันที….
“..อะไร….เท่าไหร่..?..”…เสียงห้วน….สงสัย….ขออย่าให้เป็นอย่างที่คิด….จินยิ้ม..ใช้สายตาโลมเลียทั่วร่างบาง…ยื่นหน้าเข้าใกล้….
“..ก็ตัวนายไง…ไอ้หมอนั้นมันจ่ายให้เท่าไหร่……ชั้นให้ 3-4 เท่าเลย…...”…

…!!!!!!!!!!.ฉาด !!!!!!!!!!!….

ฝ่ามือเล็ก ๆ ตวัดลงบนแก้มอีกฝ่ายอย่างรวดเร็ว.….แรง..จนมือชา….รับรู้ถึงรอยที่เกิดขึ้น ..ตามบริเวณที่โดน.…จิน.. หันตามแรงตบ…เจ็บ..ในระดับหนี่ง…แต่ไม่มาก…ลิ้นดุนกระพุ้งแก้ม…ยกหลังมือ.. สัมผัส..ที่ชา..เบา ๆ ….มองคนที่หน้าแดงก่ำ…..

“…ต่ำ..!! ….ชั้น-ไม่ได้-ขาย-ตัว….…”…พูดช้า..ชัด…เสียงสั่น..เพราะโกรธ….แต่จินกลับ ยักไหล่….มือจะเอื้อมสัมผัสหน้าเรียว..อมแดง...จัด….แต่เหมือนระวังตัว…ขยับ ออก….สายตามีให้..ตอนนี้…ชิงชังที่สุด……จินเองก็รับถึงความหมายถึงออกมาได้ ….ลดมือ..กอดอก..แทน…

“ ....พูดแบบนี้…กะจะโก่งราคา..ให้สูงขึ้นงั้นสิ….ได้….คาเมะ..นายเสนอมาเลย… ชั้นมีปัญญาจ่ายให้นายแน่…บอกมา..เท่าไหร่ !!! ..”…สิ้นคำพูด…เสียงเนื้อกระทบเนื้อ…ดังขึ้น…อีกที…แรง..ไม่แพ้…กับครั้ง แรก….…..

คาเมะ..หอบ…สั่น…ไม่ได้เหนื่อยเพราะออกแรง.…แต่เพราะ…โมโห..โกรธ....หน้าแดง ก่ำ....ในความคิดของคนตรงหน้า…เขาคิดแบบนี้เหรอ…คนที่เขารัก…คิดเพียงจะทำ อย่างไร…เพื่อให้ได้ตัวเขา…..แค่นั้นเหรอ…………….

“…อาคานิชิ…ความคิดนายมันต่ำจนขุดมาให้เจอสิ่งดีๆ ไม่ได้แล้ว………….ของบางอย่าง…ต่อให้เอาเงินมาล่อมากแค่ไหน..…ก็ซื้อมันไม่ได้ ……ขอแค่…ขอแค่…………….….”…....หัวใจที่รักจริง…ที่พร้อมจะมอบให้……….แค่นั้น…. ชั้นก็พร้อมจะไปกับนาย……………เป็นได้แค่ความคิด…กัดปากแน่น..เพราะ..ไม่สามารถ พูดออกไปได้...….คาเมะ…เก็บของลงกระเป๋า….ทิ้งประโยคไว้… …หมุนร่างเล็ก…เดินก้าวไป…..โดนตบไป 2 หน…มีหรือ..อาคานิชิ…จะยอม…เจ็บตัวฟรี ๆ…มือคว้าแขนเรียว..…กระชาก…ให้ล้มลงพื้น…….ตามกดร่างที่ดูจะตกใจให้นอนหงาย ......คร่อมลงบนตัว…2มือขึงมือเล็ก…..ขึ้นไว้เหนือศีรษะ…ออกแรงแน่น….ไม่ให้ หลุดไปไหน…..ร่างที่แนบกับพื้น..เย็นๆ ..พยายามต่อต้าน…แต่ไม่ได้ผล…ถูกกดด้วยข้อมือที่ใหญ่และ..แข็งแรงกว่า……

“…งั้นเหรอ..…ในเมื่อเงินชั้นมันซื้อนายไม่ได้….ขอฟรีเลยละกัน…….”….

..........................................
post date : 02/01/2003 13:33:37