H O N E S T 1

-- H O N E S T --- 1

ชั้น..เกลียดแววตาที่เย็นชา..เพิกเฉย..ไม่สนใจ..สายตาที่ดูถูก..ขยะแขยง.. ที่คนอื่นไม่เคยมีให้...แต่นายกลับแสดงออกมา.....คอยดูนะ..ชั้นจะเปลี่ยนสาย ตานาย...ให้กลายเป็นรัก..หลง...ชั้น..กระวนกระวาย..ทุรนทุราย..เมื่อไม่เจอ ชั้น...แล้วคลานมาซบแทบอก..ขอร้อง...ให้ชั้นรักนาย..อ้อนวอน..ให้มองแต่นาย ..........คอยดู...... ……………………………

-------------------------------------------------

เสียงออด..หมดเวลาเลิกเรียน..เด็กน.ร.ในห้องต่างก็ทะยอยกันออก..เพื่อทำ กิจกรรมตามแต่ตัวเองคิด...เหลือเพียงแต่ 2 ร่าง..ที่ยังคงปักหลัก..ในห้อง....คนหนึ่งก้าว.เดินเข้า.....หา.....อีก คน........

"..คาเมะ..กลับบ้านด้วยกันนะ.."….หนุ่มผมสีน้ำตาลเข้ม….นัยน์ตาสีเดียวกับ เรือนผมแต่อ่อนกว่าเล็กน้อย........รูปร่างสมส่วน….กล่าวชวน....แต่อีกฝ่าย ..ที่ทำอะไรบางอย่างบนโต๊ะเรียน...กลับเหลือบมองคนที่มาหยุดยืนอยู่ข้าง ๆ..แล้วหลุบตาลง...อย่างไม่สนใจ....ยังคงง้วนอยู่กับการจัดการกิจกรรมเล็ก ๆ บนโต๊ะ...ของตัวเอง.....

"....ชั้นไม่มีความจำเป็นต้องกลับกับนาย.."…..พูดอย่างไร้ไมตรี..มือเรียว บาง..บรรจงพับกระดาษชิ้นเล็ก ๆ ..ที่อยู่ในมือ..โดยไม่สนใจ..คนที่ยืนอยู่แม้แต่นิด...ดาวกระดาษที่ถูกพับ.. คาเมะหย่อนลงในขวดโหลใส..ทรงกระบอก 1 อัน..2 อัน.........10..อัน...อย่างต่อเนื่อง....คนที่โดนปฏิเสธ..ก็ยังไม่มีวี่แวว ..จะขยับร่างไปไหน..กลับดึงเก้าอี้...ลากเข้ามา...ท้าวคาง..มองคนหน้าใส.. แก้มนวล...อมชมพู....จ้อง.....จนทำให้คาเมะรู้สึกอึดอัด........

~ สายตาที่แกล้งเป็นรัก..สายตาที่เห็นคนอื่นเป็นของเล่น..อย่ามาใช้กับชั้น.. ไม่มีทาง..ไม่มีทาง..ชั้นไม่ยอมตกเป็นของเล่นนายแน่....~ คาเมะ..ยังคงพับกระดาษไปเรื่อย….จนกระทั่ง..มือใหญ่อีกฝ่าย..จับข้อมือ..ดึง เข้าหา...หน้าใกล้หน้า...คนร่างเล็กกว่าตกใจ..ถอยออกโดยฉับพลัน...ติดแต่ข้อ มือที่ถูกตรึงไว้..กลับถูกบีบแน่นกว่าเดิม....

"..นี่ปล่อยนะ !! ชั้นเจ็บ ..!! "...คาเมะ.พยายามแกะมือที่แน่นนี้ออก...คำพูดที่บอกออกไป..ก็...ไม่ได้ทำให้ อีกคน..ทำตาม.....ดึงเข้าหา...กอดเอาไว้......แทน.....

"..ชั้นรักนาย..."... จิน...พูดออกมา...ทำให้คนฟัง..สีหน้าผุดความไม่พอใจเป็นอย่างยิ่ง...ใช้แรง ที่มียันอก..ผลักออก.....เต็มแรง....จนหลุดการเกาะกุม.....

"ครื้ด !! เคร้ง !! "..เสียงเก้าอี้ 2 ตัวล้ม..ในระยะเวลาตามกัน...ครั้งแรก..เกิดจากแรงคาเมะออกแรงผลัก..ทำให้คน นั่งล้มกองกับพื้น..ครั้งที่ 2 ..เกิดจากคาเมะลุกขึ้นอย่างแรง..และเร็ว..จนทำให้เก้าอี้ของตัวเองล้มด้วย. เพราะ...ความเงียบ..ในตอน..โพล้เพล้..จึงทำให้......เสียงดัง..ก้อง..ทั่ว ห้อง.......

"...อย่า..มาพูดแบบนี้กับชั้น.....คิดว่าชั้นจะหลงไปกับคำพูดเน่าๆ ที่นายใช้หว่านกับคนอื่น...นักรึไง..เก็บคำว่า "รัก"..ที่ออกมาเพียงแค่ลมปาก..แต่ไม่มีตัวตน..ของนาย..ไว้พูดกับเหยื่อคน ต่อไป..ที่ไม่ใช่ชั้น...!!!"..เสียงดัง..เกือบเป็นตะโกน..แหบ..พร่า..เมื่อ พูดเสร็จ...มองคนที่ยังนิ่ง..ตรงพื้น..รีบ...โกย….กระดาษชิ้นเล็กที่อยู่บน โต๊ะ…กระจาย.....ใส่ลง..ขวดโหล…..ยัดสิ่งเหล่านั้นลง..กระเป๋า..สะพายเดิน.. รีบออกจากบริเวณนั้นอย่างเร็ว…......

จินยิ้ม..มองร่างบาง..จนลับ..ก่อนจะค่อยๆ หัวเราะออกมา..~ …เหมือนเดิมนายยังมองชั้นเหมือนเดิม..แววตาและท่าทางนาย..ยังรังเกียจชั้น ...อยากจะไปให้พ้นๆ ชั้น....คาเมะ..นายจะต้องเสียใจ..ที่ทำกับชั้นแบบนี้....... ~…มองดูแบบนี้…ก็หลายครั้งแล้ว……จะมีก็วันนี้…ที่เขาเริ่มจะรุก..และพูดใน สิ่งที่เขาอยากพูด..รัก..ที่ออกจากลมปากเหรอ..รักที่ไม่มีตัวตนเหรอ…ใช่เลย… ลองพูดดู…เพื่อที่จะหวังในสิ่งที่เขาต้องการ….คาเมะนาชิ คาซึยะ……

...............................

อาคานิชิ จิน..ลูกชาย..คนเดียวของตระกูลอาคานิชิ...ที่มากด้วยอสังหาริมทรัพย์….นับ ร้อยล้าน…...และเป็น..หนุ่มเพลย์บอยตัวฉกาจ..ที่ไม่คิดจะจริงใจกับใครสักคน ....ยังคงสนุกกับความต้องการของตัวเอง...ความใคร่..โดยปราศจากความรัก.... หากแต่ตอนนี้...เขาต้องการ..และ..หวังจะครอบครอง....คาเมะนาชิ คาซึยะ..เท่านั้น....คน ๆ นี้..ทั้งที่เขาคิดว่าเคยเจอกันมาแล้วครั้งหนึ่งแน่ ๆ …แต่ดูอีกฝ่ายกลับจำไม่ได้….หนักยิ่ง……แปลกว่าทำไมต้องติดใจกับร่างบางนี้… เพราะจำเขาไม่ได้งั้นเหรอ……มีผู้คนผ่านมาในชีวิตเขามากมาย..แต่ตอนนี้...ไม่ มีใครสักคน..ที่ดูจะน่าสนใจและสามารถดึงดูดใจเขา..ได้มากกว่า...หน้าหวานๆ ..เรียว..ขาว...ริมฝีปากแดงชวนให้ลิ้มลอง....คนนี้....คนที่ไม่เคยปรารถนา เขาเลย..ซ้ำยังชิงชังเมื่อเข้าใกล้..คน ๆนี้.. ที่ต้องการเอาชนะ..ได้มาแค่ร่างกายก็เพียงพอ.....ต้องให้รู้ว่า..คนอย่างเขา ..ห้ามมองด้วยสายตาที่ดูแคลน..และรังเกียจ..แบบนั้น...สำหรับเขา...จะต้องมี แต่สายตาที่รักแทบคลั่ง..และหลงใหลเจียนตาย....ให้เท่านั้น............

....................................................

"..715..716..718....วันนี้เพิ่มมานิดเดียว..เฮ้อ.."..คาเมะถอนหายใจ..ปิดผา ขวดใส..มองกระดาษสีสดใสหลากหลาย..ในแก้วทรงสูงนั้น....~ หากนายไม่พูดคำนั้นออกมา....ชั้นอาจจะพับได้มากกว่านี้ ~...ดาวแต่ละดวง..แทนความรู้สึกแต่ละครั้งของคาเมะที่มีให้ต่อ อาคานิชิ จิน....รัก....คิดถึง..อยากผูกพัน...แต่ได้แค่ซ่อนไว้ภายใน..สะกดแววตาตัว เอง..ที่คอยร่ำร้อง..อยากชิดใกล้...ห่วงหา..รอนายรักจากหัวใจโดยแท้...ไม่ ใช่เพียงคนหนึ่งที่เคยมีความสัมพันธ์เพียงแค่ร่างกาย..หรือใจ..เพียงฉาบฉวย ...ความต้องการของตัวเองที่มันลั่นในอกหาแต่นาย...รอแต่นาย.....อยากให้มา ปลดปล่อยแทบขาด.......คนที่ชั้นคิด..มีใจ..และรัก..เพียงคนเดียวไปแล้ว .......คนที่เคยบอกว่ารัก..และจะคอยดูแลชั้น..ตลอด..ไป.......แม้รู้ว่านาย พูดเพราะนึกสนุก...รู้เป็นคำพูดที่นายจำไม่ได้…....แต่สำหรับชั้น..มันเป็น ความทรงจำที่ไม่มีวันลืม....................อาคานิชิ จิน…..คนที่ช่วยชั้นจากเหตุการณ์ร้าย.....……คนที่เป็น..รัก..ครั้งแรก…..รัก แรก..ที่ติดตรึงอยู่ตลอด….ไม่อาจลบความรู้สึกนี้ออกจากใจ….แม้จะพยายามเท่า ไหร่ก็ตาม…………..

……………………………………………………………………………..

---------รุ่งอีกวัน------------------

ปิดประตูลง…ไปร.ร.ตามปกติ…อยู่อพาร์ทเม้น.เล็ก ๆคนเดียว….พ่อ.แม่…เสียชีวิตหมดแล้ว….เดินทางเข้าโตเกียว….เพราะหวังพึ่งใบ บุญน้าเพียงคนเดียวที่เป็นญาติที่เหลืออยู่..….แต่กลับโดนปฏิเสธ….อย่างไม่ มีเยื้อใย..….จำได้ดี…ตอนนั้น…เคว้งคว้าง…..ไร้ทิศทาง……ไร้ที่พักพิง….. กระเป๋าที่ติดตัว…โดนขโมย…ไม่มีอะไรเหลือสักอย่าง…….อากาศเย็น….มีแสงจาก หลอดไฟสลัว..แค่ขจัดความมืดมิดได้นิดหน่อย..…ซุกมือตัวเอง…ลงกระเป๋ากางเกง ..เพื่อให้คลายความหนาวลง…ห่อไหล่…จะไปทางไหน..ต่อ…จะนอนที่ไหนดี……..ซุกตัว …นั่งลง..หลังร้านอาหารแห่งหนึ่ง…ในซอกแคบ ๆ แค่พักตัวเอง..แต่เผลอลง…นอน…เพราะความเหนื่อย..ทั้งกาย..ทั้งใจ……รู้สึกตัว อีกที….คล้ายมีคนมาอยู่บนร่างตัวเอง……..ดิ้น…..เมื่อรู้ว่ากำลังถูกทำอะไร…. มือใหญ่..หยาบกร้าน…ตะปบลงที่ปากแรง..…แน่น…จนเกือบหายใจไม่ออก…ตามต่อด้วย… ปากที่หื่นกระหาย…สะอิดสะเอียน….ไล้ทั่วหน้า…และลำคอ…ตรอกหลังร้านที่แคบ… และ…คนไม่ค่อยพลุกพล่าน…ยิ่งเวลานี้…..ลำบากแก่การที่จะภาวนาให้คนช่วยนัก …...ร้องทั้งที่ไม่มีเสียงลอด…อู้อี้อยู่ในลำคอ…..เสื้อเชิ้ตบาง.. ถูกกระชากออก..อย่างรุ่นแรง….ตามด้วย..ลิ้น..ชุ่มสาก…ขยะแขยง…ไล้ตามลง.…. ดิ้น…เท่าที่ความสามารถจะมี….น้ำตาไหลท่วม…ทำไม..อะไรมันต้องมาเกิดกับตัว เอง….แบบนี้…….เพราะดิ้นเพื่อให้หลุดการถูกกระทำ…ขึงเป็นที่เสียอารมณ์…กับ อีกคน..จุก…แทบร้องหนักกว่าเก่า..เมื่อโดนกำปั้น..ชกเต็มแรงที่ท้อง….หน้า สะบัดตาม..เพราะ..แรงฝ่ามือกร้าน…ที่ถอนออกจากปาก….ซ้าย..ขวา…แรง….จนชา… ปวด….จนไม่รู้ว่าเลือดออก…….ตะโกนสุดเสียง..ครั้งสุดท้ายของกำลัง……แม้จะเบา ..แทบเป็นเสียงกระซิบ….แต่ขอเพียงสักคน..ที่ผ่านมา..แล้วอย่าผ่านไป….….หวัง สักคน…ได้ยิน…แล้ว…จะไม่ผ่านไป……………..

ร่างเล็กนิ่งเพราะไม่มีแรงขัดขืน…มีเพียงน้ำตาเท่านั้น….ที่ยังไหลอย่างต่อ เนื่อง…รู้ถึงกางเกงที่กำลังถูกปลดออก..เลื่อนต่ำลง…หลับตา..กัดปากแน่น... ทั้งที่ยังอาบไปด้วยเลือดเพราะแรงตบ….เมืองหลวง…แสนศิวิไล…กลับสกปรก…มีแต่ สิ่งเลวร้าย…จิตใจคน..กลับไม่ได้พัฒนาตามเลย…..ไม่น่ามาเลย….ไม่ควรเลย …………..

“…โป๊ก..!!…ปึ๊ก..!!! “….สิ้นเสียงเหมือนของแข็งกระทบลั่น…ร่างที่อยู่เหนือตัวเอง..ค่อยๆ..ฟุบ ลง….ไม่มีแรงแม้แต่จะขยับ..ให้พ้นออกจากร่างบนนี้…..อีกคนที่เพิ่งเข้ามา… มองไม่เห็นหน้าชัด….รู้ถึงแต่ยื่นมือมา….ใกล้……โยนไม้แข็งที่เพิ่งฟาดลงที่ ศีรษะ..และลำตัว…คนที่เพิ่งล้มลง…ทิ้งไปข้าง ๆ ..

“..รีบลุกขึ้นเร็ว…เดี๋ยวมันฟื้นมา..ก็ยุ่งกันหรอก…ชั้นช่วยไม่ได้แล้วนะ.. งานนี้…”….แม้รู้ว่าไม่มีแรง…แต่ก็รวมรวบเต็มที่…ที่จะขยับมือไปหา….เจ็บ… จุก..ไปหมด….อีกคนรู้สึกถึงได้…..รีบฉุดดึงข้อมือ..พร้อมก้มนั่งลงยอง.. ..หันหลัง….พาร่างเล็ก…ขึ้นไว้ที่หลัง…..

“..กอดคอชั้นให้แน่น ๆ..นะ…เดี๋ยวจะพาออกไปเอง…ดูท่าจะแย่และนะ..นายนี่…”…ลุกขึ้นยืน…แล้วก้าว ออกจากที่ตรงนี้อย่างรวดเร็ว….แผ่นหลังกว้าง….ปลอดภัยหรือเปล่า..ไม่รู้ได้ ….หนีเสือ..เพื่อมาพบจระเข้อีกหรือเปล่า….ไม่รู้…..แต่ตอนนี้…รับรู้ถึงความ อบอุ่น….อุ่นจนสบาย…ขอเป็นคนดี…คนที่ควรไว้ใจที……หลับตา…เหมือนพักใจ..พัก กาย……พักความเหนื่อยล้า…ทั้งหมด..ที่ผ่านมา…….…..…………………………….

……………………………………………………………
………………………………
…………………

“..อรุณสวัสดิ์…คาเมะ..”…จินเอ่ยทัก…เขารอคาเมะ…อยู่บริเวณชั้นล่างของอพา ร์ทเม้น……ใบหน้านวล…ขาว….ที่อยากเห็นที่สุด….และสายตาที่อยากให้มองมาที่เขา แสดงออกถึง…รัก….หลง…คลั่งไคล้...หรืออะไรก็ได้ที่ไม่ใช่เป็นอยู่ตอนนี้….… เปลี่ยนเสียที….คาเมะ….อย่าให้ชั้นบังคับนายเลย……อีกคนที่ลงมา….ชะงักงัน…. นึกถึงเรื่องวันเก่า….หยุดลงฉับพลันเมื่อเห็นคนตรงหน้า..… เสนอแววตาอย่างเดิม….ที่ฝืนกับความรู้สึกของใจลึก ๆออกไป…...เบื่อหน่าย…ไม่อยากเข้าใกล้..……………..

“..มาทำไม…”…ถามออกไป…เสียงเย็นชา….ไม่คิดรอฟังคำตอบ…เดินผ่าน..อย่างไม่ สนใจ……..แต่ไม่ได้ทำให้ร่างสูง…ที่มายืนรอหวังจะไปร.ร.พร้อมกัน…เสียใจอย่าง ไร…กลับยักไหล่..หัวเราะนิด ๆ..เหมือนรู้ว่าต้องได้ยินแบบนี้……ก้าวเดินตาม….จนขนาบข้าง…..

“..ไปกับชั้นมั้ย…ให้คนขับรถจอดรออยู่ไม่ไกลนี่เอง…”…ชวนถาม….
“………………………”…
“…วันนี้…จะพับกระดาษเล็ก ๆ นั้น..อีกกี่อันดี…”…..รู้ว่าคำตอบที่เงียบคือปฏิเสธ….เปลี่ยนเรื่อง…ถามถึง กิจกรรมตอนเย็นที่คาเมะมักจะทำ….เกือบทุกวัน….และเขาเอง…ก็ไม่ได้เบื่อ..ที่ จะคอยอยู่ดูมันทุกวัน…………
“………………….”…
“..ตอนเย็น..ไปทานข้าวกับชั้นนะ…ชั้นจองที่โรงแรมชั้นหนึ่งไว้แล้ว…”….ให้หรูแค่ไหน…ระดับเขา..ก็สามารถพาไปได้ทั้งนั้น…..
“…………………”…ยังคงเงียบ..…เดิน..มุ่งไปข้างหน้า…ไม่คิดว่ามีใครอีกคน…อยู่ข้าง ๆ ……จินขบกราม….มองร่างเล็กที่..เหมือนไม่รับรู้ถึงการมีตัวตนของเขา….ถ้าไม่ คิดอยากได้….อยากเอาชนะ…เขาไม่มายุ่งเด็ดขาด….แต่นี่..ยิ่งได้ยากยังไง…ยิ่ง ต้องการจะได้มัน……แต่ความอดทนมันก็มีขีดนะ…คาเมะ…ชั้นอยากได้อะไร….ต้องได้ ………………..

“…ไม่พูด…เป็นใบ้แล้วหรือไง..ห๊า..…!!..”…เสียงเริ่มเปลี่ยนเป็นห้วน…จับแขนเรียว..กระชากให้หันมา….บีบแน่น….จ้องหน้า..จ้องตา….
“..โอ๊ย..!!!…มันเจ็บ..!!! .”….พยายามแกะมือใหญ่..ที่ออกแรงเพิ่มขึ้น….จนเจ็บ..เรื่อยๆ…หลบสายตา..ที่ มองมา….กลัว…หากสบตานาน..กลัวใจจะแสดงความรู้สึกออกมา…กลัวเขารู้ความจริง ………..ไม่ต้องการ………….

“…ก็พูดได้…แล้วทำไม..กับชั้นคนเดียว..ที่นายไม่อยากเสวนาด้วย..บอกมาซิ..คา เมะ..ทำไม..!!!…”…มือดึง..ให้ร่างเข้าใกล้ยิ่งขึ้น….หากทำแบบนี้กับคนอื่น…. จะไม่คิดอะไรเลย….แต่นี่…กับเขาคนเดียวจริงๆ..ที่คน ๆ นี้..แสดงออกแบบนี้…..ไม่เข้าใจ……

“………………..”..ไร้คำตอบใด ๆ หลุดจากปาก…สะบัดแขนเต็มแรง..ให้หลุด…ไม่ได้อยากเงียบ..แต่ไม่อยากคุยด้วย… บอกแล้ว..ว่าไม่อยากอยู่ใกล้….เหตุผล..ก็เพราะกลัวจะรู้ความในใจ………รู้ไหม.. เพราะเงียบ…ยิ่งยั่วอารมณ์อีกคนได้ดีนัก….มือที่หลุด….ถูกมือใหญ่คว้า…จับ ใหม่…อย่างรวดเร็ว..เกินจะขยับหนีทัน….

“..ไม่พูด…เหรอ…ดี …คาเมะ…ชั้นจะทำให้นายพูดออกมาให้ได้…!!! “…สิ้นเสียง…ริมฝีปากเข้าประกบอย่างรวดเร็ว..รุนแรง…เพราะไม่เคยมีใครทำกับ เขาแบบนี้…ทนไม่ได้…ที่โดนแบบนี้…บด..ขยี้…รุกล้ำ…มีเพียงเสียงอู้อี้อีก ฝ่าย..เท่านั้น….ทั้งทุบ…ทั้งตี….แต่ไม่ได้รู้สึกอะไร….ยิ่งเพิ่มความหนัก หน่วง…ผ่านริมฝีปากมากขึ้น….จนพอใจ…ถอนปากทั้งที่ยังต้องการต่อ….ดันร่างที่ สั่น…ออก..จนเซ..……ยิ้ม..ขึ้นมุมปาก…มือเกลี่ยที่ริมฝีปากตัวเอง..ก่อนจะยก ขึ้นสูดดม…ความหวานที่ได้ลิ้มลอง……

“…อาคานิชิ…นายทำแบบนี้ทำไม…”..เสียงสั่น..โกรธ…เจ็บใจ…ที่ไม่ได้ระวัง…….สายตา..ชิงชัง..มากขึ้น…..จินกลับยิ้มพอใจ….
“..ก็รักนายไง…”…..รักจนต้องการเอาชนะ…อยากได้….ครอบครอง….คาเมะ….ไม่มีสัก คนที่ชั้นต้องการแล้วไม่ได้….นี่เป็นบทเรียนแรก…ที่นายต้องจำไว้….

“..…รักบ้าอะไร…ไอ้คำนี้…อย่าเอาชั้นไปรวมกับพวกที่ตกหลุมนายด้วยเลย…..”… เช็ดปากแรง…ๆ…อย่างขยะแขยง…..ยิ่งทำท่า..ยิ่งทำให้อีกคน…ไม่ชอบใจมากขึ้น….. แต่สกัดอารมณ์เอาไว้….

“..คอยดูไปละกัน…นายจะต้องยอมรับ..รัก..ของชั้นให้ได้…….เจอกันที่ห้องเรียน นะ….ที่รัก….”… ยื่นหน้า..เข้าใกล้..พูดอย่างมั่นใจ…ก่อนจะเฉียดจมูกผ่านเบา ๆที่แก้มใส…..แล้ว..ยิ้ม..เดินผ่านไป……….

……………………………………….
post date : 22/12/2002 13:31:31